zaterdag 21 november 2015

De duisternis




De donkere nacht komt snel. Regen en wind en de novembermaand zijn de boosdoeners. De duisternis valt steeds eerder en wil ook mij be├»nvloeden. Iets wat ik niet wil. 



Wat mijn manier van omdenken is? Ik tover in een heartbeat 'ons plaatje' op mijn netvlies. Soms sluit ik mijn ogen. Letterlijk. Ik zie het, voel het, ruik het en proef het. Het is werelds. 


Luister maar, zoals je naast me zit, dan fluister ik het graag in je oor:




'Ik hou van je als ik met je wakker word. 
Als ik je in je ogen zie wrijven en ik je wakker kussen kan. 
Mijn naakte, bezwete lijf om het jouwe gekruld. 
De smaak van jouw lichaam vermengd met het mijne; de restanten van ons liefdesspel van vannacht. 


Ik hou van je als ik je in mijn hart voel. 
Dat hart dat vaak als een bezetene klopt. 
Dat hart dat voelt dat je me sterkt op de weg die ik bewandel. 
Die niet makkelijke weg. Stap voor stap. 

Ik hou van je als ik simpelweg aan je denk. 

Mijn hart dat klopt en goed en warm voelt. 
Als het denkt het aan ons.
Puur.'



Mijn laatste woorden ontsnappen uit mijn mond en ik merk dat jouw lijf reageert. De gezonde spanning straalt van dat mannenlijf af. Jouw lijf dat ik zo vaak bemind heb het afgelopen jaar. Jouw geest, verweven met de mijne. Jouw hart dat sterk en mooi en bereid is om me tegemoet te komen. Mij te ontmoeten op de moeilijke plekken op de reis die ik nu eenmaal onderneem. 



Nu ben ik uitgepraat. Tijd voor de duisternis waar ik van hou en naar verlang. Met mijn haren los klim ik op je. Kom maar. Doe het op jouw manier. Maar kom.


XXX



Eva van het Strand

 








Geen opmerkingen:

Een reactie posten