donderdag 27 november 2014

Almost blue




'Almost you, almost me, almost blue...'



Er zijn van die dagen dat het prettig is wanneer de duisternis valt. Dat de zon verdwijnt en plaatsmaakt voor de schemering. Dat niet alles meer zichtbaar is. Dat de geluiden verstommen en de mensen zich terugtrekken in hun huizen. Dat het stil wordt op straat, de koude lucht goed voelbaar is en de motregen zachtjes neervalt op m'n jas en m'n haren. Zoals vanavond. Mijn hoofd draai ik af en toe naar de donkere hemel en laat mij door haar betoveren. De duisternis en regen troosten mij in zekere zin.



Uiteindelijk moet ik mijn voettocht staken en weer naar binnen gaan. Mijn huis binnentreden waar ook de herinneringen van jou en mij tezamen zijn. Dat maakt het moeilijk.
De stompkaarsen op tafel steek ik aan. Rum on the side en zo nestel ik me in het hoekje van mijn bank. Zoals altijd voel ik me daar veilig. Het duurt niet lang of een rusteloze slaap van slechts enkele minuten overvalt me. Even in slaap. Even staan m'n gedachten aangenaam stil. Zodra m'n ogen zich weer openen, gaan m'n handen weifelend over m'n bijna naakte lichaam. Ze strelen en troosten mijn mooie lijf dat zich in de steek gelaten voelt. Mijn verstand begrijpt het waarom; mijn hart en geest stribbelen nog tegen. En mijn lichaam worstelt en is aan het afkicken van onze samensmeltingen.



Zal ik haar helpen? Zal ik mijn lijf helpen met ontladen van de energie die er nu eenmaal uit moet? Zelfs als ik jouw naam niet meer uitschreeuwen kan op het moment suprême? Ik besluit het te doen, al aarzel ik. Kwestie van doorzetten en even later rolt een orgasme met horten en stoten m'n lichaam binnen. Eenzaam in haar verdriet. Almost blue.





Morgen zal ik weer stappen maken. Mijn moedige stappen op een nieuw pad dat afbuigt van het jouwe. Je mag trots op me zijn, zoals ik trots op jou ben. Ik heb je lief.





'Almost blue'; Chet Baker



XXX Eva van het Strand 

 

P.s. Het liedje is te beluisteren via deze link https://www.youtube.com/watch?v=Kjf6gb8hjW8  . Het zal je doorverwijzen naar www.youtube.com.





woensdag 19 november 2014

De date, de trein, de plagerij



Nog tien minuten. Dan komt mijn trein aan op het station in jouw woonplaats en zal ik uitstappen. Ongetwijfeld met pijn in mijn buik en m'n hart in m'n keel. Want dat heb ik nu al.



Voor de laatste keer check ik mijn make-up. Die mascara is lekker zwart en benadrukt m'n lange wimpers. Mijn blonde haren springen zoals altijd alle kanten op. Het zwarte rokje zit perfect en ook het truitje benadrukt en flatteert mijn ronde lichaam. M'n zwarte hakken passen goed bij het geheel. So far so good. 



De trein mindert vaart en ik pak mijn spullen. Handtas en een soort van sporttas. Niet romantisch, maar wel praktisch. Zoals altijd heb ik extra lingerie bij me. Je weet maar nooit. En wat toiletspullen uiteraard. Mijn lippen tuit ik nog een keertje en dan is het zover. Ik ga jou zien.



De treindeuren gaan open en ik stap uit. Blijf even staan om me te oriënteren en rond te kijken. Dat zenuwachtige gevoel klopt in m'n keeltje. Het opgewonden gevoel is merkbaar in m'n onderbuik. En m'n benen staan niet meer zo stevig op die hakken. En ik zie je nergens.



Uit het niets schuiven twee behaarde armen van achteren om me heen. Een mannenlichaam is duidelijk voelbaar. Een mannenhoofd rust even tegen mijn hoofd aan. Een zware ademhaling is hoorbaar. Mijn wangen worden voorzichtig gestreeld en de geur van mijn haren wordt opgesnoven. Door jou.
 


Je draait me om en zo staan we tegenover elkaar. Zwijgend, ogen wijd open en ademloos. Ik kijk je aan en verraad ogenblikkelijk mijn nieuwsgierigheid naar jou. Plus mijn bijna niet te verbergen wens dat je me kust. Dat signaal pik je op. Al duurt het -naar mijn gevoel- minutenlang voordat je me enigszins plagend tegemoet komt. Op de een of andere manier sta jij sterker in je schoenen dan ik. Knap irritant, al verdwijnt dat gevoel snel. Zeker op het moment dat je m'n lippen beroert. Eerst met je wijsvinger, maar jouw lippen volgen rap. Je smaakt verrukkelijk. Zodra onze monden zich openen, verkennen we elkaar. Daar op het station. 


XXX Eva van het Strand

-to be continued- 

zaterdag 8 november 2014

Gulzig verlangen



'Gulzig. Je hebt me gretig en verlangend gemaakt. Nu ik eenmaal van jou heb mogen proeven. En je smaakt naar meer.'



Het licht kwam gisteren onverwachts op groen te staan. Jij en ik konden spelen in ons eigen en specifiek gecreërde wereldje. Daar waar de buitenwereld geen rol speelt en waar we afgezonderd zijn van alles en iedereen. Al is het slechts voor enkele uren; iedere minuut telt en is kostbaar. 



Jouw lichaam en de mijne. Zoals wel vaker werd het een aaneenschakeling van duizelingwekkende fantasieën en verlegde grenzen. Snoepen. Van het vocht dat ik produceerde. Net zolang tot de laatste druppel uit mijn lichaam stroomde. Jij likte je vingers en je lippen af; de zoete smaak beviel je goed. 



Zag je het in mijn ogen? Mijn zucht naar jouw vocht en mijn verlangen om jou te proeven? Mijn gulzigheid? Jouw grote symbool van mannelijkheid kwam gevaarlijk dichtbij m'n mond en ik aarzelde geen seconde. Mijn zachte en tevens sterke lippen sloot ik om hem heen. Mijn tong speelde mee, verkennend en ontdekkend. Hij reageerde subliem op de kracht van mijn lippen en mijn manier van verwennen. Het duurde niet lang of je schonk me jouw verrukkelijke gift. Jouw gift van niet één keer, niet twee of drie, maar vier keer slikken. En het smaakte krankzinnig lekker. 



'I can recall the taste any time. En ik proef je nog steeds..'



XXX  Eva van het Strand 





Gulzig verlangen: Eva van het Strand