woensdag 30 juli 2014

Hotelkamer 323



Vaart maken om te vertrekken lukt niet echt. Nog even nagenieten. Jij bent net weg, en ik kijk nog wat rond in de hotelkamer. Pak wat spullen in. Zie de natte handdoeken op de grond liggen. Zap wat op de televisie. Met mijn benen bungelend vanaf het hoge bed. Ons bed. Voor even dan. Hier in hotelkamer 323.



Het is wonderlijk hoe snel je een vreemde omgeving je eigen kunt maken. Met m'n lievelings negligé, wat kaarsen, een fles bubbels en aardbeien. En uiteraard bekertjes en een flesje water. Voor mijn eeuwige dorst. En nadorst.



Wat er vanmiddag in deze kamer gebeurd is? Mijn glinsterende ogen en m'n beminde lichaam herinneren me er continue aan. De pure liefde, dierlijke lust en ons sterke verlangen naar elkaar, zorgde voor een spetterend en nauwelijks te bevatten geheel. Lichamelijk en geestelijk. Meerdere bruggen gingen we voor de eerste keer over. Samen. Heen en weer terug. Van de wereld af en weer terug. Elkaar ondersteunend en elkaars kracht voelend. Naderhand in de badkamer, wees jij me op onze reflectie in de badkamerspiegel. Dat mooie en ook ontroerende plaatje staat nu op mijn netvlies gebrand.



Zintuigen prikkelend en zintuigen bevredigend. 100%. Meer details vertel ik niet. Dit is iets tussen uitsluitend jou en mij. Want hotelkamer 323 zwijgt. 



XXX Eva van het Strand

2 opmerkingen:

  1. Ruud van Hoorn31 juli 2014 om 00:23

    Zinnenprikkelend zwijgen.

    Dat kun jij, Eva, nog beter dan hotelkamer 323 dat kan. Ik hou ervan.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Het is soms heel aangenaam om te zwijgen. Zeker als je dat samen kunt doen, beste Ruud. Om gebeurtenissen beter tot je te laten komen, bijvoorbeeld. Ik doe dat graag. Jij?

    Lieve groet uit het verre Istanbul

    BeantwoordenVerwijderen