dinsdag 22 juli 2014

Het lijdzame begeren



Zodra de deur van de hotelkamer open zal gaan, is ze de klos. Zwaar de klos. Waarschijnlijk duurt het nog een minuut of vijf. Tot die tijd is ze alleen. In de badkamerspiegel is een vrouw zichtbaar met glanzend, blond haar. Perfecte lippen en wat kleine zomersproetjes in haar gezicht. Haar ogen ietwat vochtig, niet duidelijk waarom. 



Ze drentelt wat op en neer en ik besluit haar onder mijn hoede te nemen. Ik pak haar vast bij haar schouders en laat haar stil staan. En zo bekijk ik haar. Ze is poedelnaakt en onwaarschijnlijk mooi. Al ziet ze het zelf niet. Haar grote borsten zijn prachtig en ik moet de neiging onderdrukken om niet te voelen hoe zwaar ze zijn in mijn handen. Haar tepels zitten onder de minuscule kleine zandkorreltjes en stukjes schelp. Waarschijnlijk is ze zo het strand afgelopen. Haar huid is iets verbrand. Aftersun. Doe wat op mijn handen en draai haar om. Haar lichtbruine rug is nu tijdelijk kinderlijk lichtroze. Masseren, draaien en spelen. Op haar rug. Met die aftersun. Ik merk dat ze relaxter wordt. Eenmaal teruggedraaid, besluit ik om haar voorkant te laten voor wat het is. Ze is namelijk prachtig in haar eenvoud. 



Nadat er op de deur werd geklopt, doe ik een stap achteruit. En laat ik de hoofdrolspelers in hun spel komen. Ik zie alles. Alles. Hoor alles en beleef het mee. Van die afstand van twee meter in die hotelkamer. Ik zie hoe ze elkaar verkennen en ontdekken. Hun monden, lichamen en uiteindelijk hun zielen. 
Ik hoor de vertwijfeling in haar stem in het begin. Onzeker als ze is. De man pakt haar goed aan; laat haar het spel ontdekken en zijn lichaam ontdekken. Hij stimuleert haar als dat nodig is en beschermt haar als zodanig. Haar stem verandert langzamerhand van toon en van kleur. Diep van binnen produceert ze de pure klanken van haar verlangens.
Ik ruik hun geuren. Haar zoete geur wat ze hem schenkt, en zijn dominantere geur. De vermenging van die twee is verrukkelijk. Proeven is wat ze doen. Proeven van alles wat er uit hun stroomt. Hun extase, zweet, vocht en meer. De kuiltjes op haar lijf worden benut. Alles voor dat einddoel. Dat eindstation. Dat na vele omwegen uiteindelijk op hun eigen manier wordt bereikt. Niet via  regeltjes of technieken, slechts op gevoel.



Het was die Sehnsucht, oftewel die Krankheit des schmerzlichen Verlangens. Oftewel het lijdzaam begeren. 





Het lijdzame begeren: fotocredit www.artbygon.nl






En ik? Ik heb jullie aanschouwd. Niets gedaan, behalve in het begin. Jullie namen zijn mij onbekend, als zal je waarschijnlijk Eva zijn geweest. Maar jullie lijven zijn mij daarentegen zeer bekend. Herken elke centimeter. Ik heb alles gezien, gehoord, geroken en bijna geproefd. Mijn ogen vertaalden alles en mijn handen raakten de zilte naaktheid bijna aan. Daar gedurende die paar uur in die hotelkamer. 



Nu voel ik die Sehnsucht. Die onbevredigde Sehnsucht. Mijn lippen zijn gortdroog op het moment dat ik ze achterlaat in die kamer, en de gang op loop. Mijn gedachten zitten echter nog bij die twee in kamer 201. Die spanning moet er ook bij mij uit. Ik klop op de deur van kamer 301. Daar waar dit keer ik de hoofdrolspeler zal zijn. 



Dank je Eva, een zoen op je lippen van de onbekende man.  









2 opmerkingen:

  1. Ruud van Hoorn23 juli 2014 om 14:32

    Wat prachtig, Eva. Pure out-of-body. Magisch realisme. Ruimte. Ruimte voor iedereen die begrijpt en mee is in dit spel. Meer, alsjeblieft. Méér.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik hou ervan. Ik hou ervan om een situatie neer te zetten en mijn lezer het gevoel te geven dat hij of zij erbij is. Toeschouwer van het spel wat hier gespeeld werd. En toch ook weer geen spel. De pure gevoelens waren zenuwslopend en tevens opwindend om te aanschouwen. En voor mij intrigerend om te beschrijven. Dank je Ruud, je begrijpt wat ik duidelijk probeer te maken.

    Lieve groet, Eva

    BeantwoordenVerwijderen