zaterdag 5 juli 2014

De vlinder en haar hartzeer



'Sometimes you just gotta accept that some people can only be in your heart, not in your life.. Thanks for the memories.. #imagine'



Deze quote stond openbaar als biografie op jouw Social Media-account. Zoals zo vaak sloot jij jouw tweets af met jullie sleutelwoord 'imagine'. Jullie sleutelwoord, ja. Dat van jou en dat van jouw soulmate, lieveke, vlinder, jouw 'extra' meisje. Waarmee contact niet langer mogelijk was. Al negen maanden niet.


Eergisteren kwam het vreselijke nieuws aan de oppervlakte. Sinds vrijdagmorgen adem jij namelijk niet meer. Jouw laatste zucht ben je kwijt. Je overleed in je eigen badkamer aan een hartaanval. Pijn in je hart. Lichamelijk, geestelijk of beide. Het werd je sterke en jonge lichaam in ieder geval te veel. Jouw hart klopt niet meer. 


Het 'lichtje in jouw leven' -zoals je haar vaak noemde- had vorige week pijn in haar hart. Letterlijk. Een drukkend gevoel wat ze niet goed kon plaatsen. Was dit de laatste poging van een stille kracht om jullie samen te laten connecten? Niemand weet het antwoord. 



Wat ik wel weet is dat jouw vlindertje nu doelloos rondvliegt en jou zoekt; verlamd van verdriet. Ze huilt haar stille tranen en roept jouw naam. Zonder geluid en zonder woorden. 



De vlinder en haar hartzeer: Eva van het Strand





Lieve T, je had twee vrouwen die van je hielden, maar slechts één hart te geven. Een strijd tussen je verstand en gevoel was het gevolg. En dat was niet makkelijk te verteren voor je hart. Hartzeer. 
Je laat het schrijnende verdriet hier op aarde. Bij jouw mensen inclusief je kwetsbare en verdrietige vlinder. Waar ik niets voor kan doen, behalve haar troost bieden en haar verdriet erkennen. Te vroeg, te pijnlijk, te moeilijk. 


Ik eindig met jouw laatste quote (juni 2014):



'Yesterday is history, today is a gift, tomorrow is a mystery'. 


Rest in peace, dear T...





XXX Eva van het Strand 



Geen opmerkingen:

Een reactie posten