woensdag 30 juli 2014

Hotelkamer 323



Vaart maken om te vertrekken lukt niet echt. Nog even nagenieten. Jij bent net weg, en ik kijk nog wat rond in de hotelkamer. Pak wat spullen in. Zie de natte handdoeken op de grond liggen. Zap wat op de televisie. Met mijn benen bungelend vanaf het hoge bed. Ons bed. Voor even dan. Hier in hotelkamer 323.



Het is wonderlijk hoe snel je een vreemde omgeving je eigen kunt maken. Met m'n lievelings negligé, wat kaarsen, een fles bubbels en aardbeien. En uiteraard bekertjes en een flesje water. Voor mijn eeuwige dorst. En nadorst.



Wat er vanmiddag in deze kamer gebeurd is? Mijn glinsterende ogen en m'n beminde lichaam herinneren me er continue aan. De pure liefde, dierlijke lust en ons sterke verlangen naar elkaar, zorgde voor een spetterend en nauwelijks te bevatten geheel. Lichamelijk en geestelijk. Meerdere bruggen gingen we voor de eerste keer over. Samen. Heen en weer terug. Van de wereld af en weer terug. Elkaar ondersteunend en elkaars kracht voelend. Naderhand in de badkamer, wees jij me op onze reflectie in de badkamerspiegel. Dat mooie en ook ontroerende plaatje staat nu op mijn netvlies gebrand.



Zintuigen prikkelend en zintuigen bevredigend. 100%. Meer details vertel ik niet. Dit is iets tussen uitsluitend jou en mij. Want hotelkamer 323 zwijgt. 



XXX Eva van het Strand

maandag 28 juli 2014

Mijn biecht



Zou je me geloven? Zou je geloven, mijn liefste, wat ik je ga opbiechten? 



Eén keer hebben we gegeten en gedronken. Van elkaars genot. Het was puur en dierlijk. Opwindend en tevens vertrouwd. Niets anders kon er eigenlijk gebeuren, dan dát tussen ons laten exploderen. Eén keer. 



En nu? Een tweede keer? Mag ik dat beleven? Wellicht gewaagder, intensiever of nog intiemer? Ik denk dat het inderdaad zo zal zijn. 



Die honger zouden we vasthouden. Tot het moment dat we rijkelijk konden dineren. Dat was de afspraak. Dat was het idee. 



En ik? Ik was nieuwsgierig vannacht. En probeerde -zoals ik zo vaak had gedaan-, zelf mijn honger te stillen. Mezelf de ontlading te laten ervaren. De druk eraf te halen. 



En wat gebeurde er? Het tegenovergestelde. Ja, de ontlading kwam. Maar ze was zo teleurstellend oppervlakkig. Op dát moment realiseerde ik me dat ik jou nodig had om ons vuurwerk voor elkaar te krijgen. Dat gevoel dat ik van de aarde af lazer. Dierlijk verlangen. Ik kreeg een dierlijk verlangen naar jou. En naar ons samenzijn. Want wat we ook doen, mijn intiemste verlangens worden bevredigd. En proef ik die ideale mix. Dan pas wordt mijn honger naar ons gestild. Ik kan dat niet alleen.



Ik ben er dus uit. Ik wil jou. Op de meest intieme manier dat ik me kan veroorloven. Ik wil jou.



XXX Eva van het Strand


 

donderdag 24 juli 2014

Mijn haarscherpe droom



Je laat me ontwaken vanuit een heel diepe droom. Verdwaasd. Ik weet niet goed waar ik ben, want de omgeving is donker en mij onbekend. De tijd? Geen idee.



Jouw stem doorbreekt plots de stilte. 'Doe je ogen eens dicht Eva, m'n liefste Eva.' Hier in de vreemde omgeving. Die anders ruikt en anders klinkt. En sowieso anders aanvoelt. Dat wil zeggen; het katoen van deze lakens voelt onwennig onder mijn naakte lichaam.  Op mijn zij liggend.



Wat niet anders aanvoelt is datgene wat tegen mijn stevige en volle billen aandrukt. Enig in zijn soort voor mij. Feilloos herken ik hem, ook al is het uit mijn dromen. Jouw boxershort is uit. Aangenaam, want jouw warmte en spanning is goed te voelen. Ik wil me omdraaien maar je houdt me tegen. Je klemt jezelf sterker tegen me aan en jouw arm glijdt over de mijne naar voren. Mijn borst in jouw hand. En zo glijden we samen weg in een werkelijkheid die op dat moment voor ons gemaakt is. 



Wat er daarna gebeurt? In mijn dromen is het haarscherp. Tuimelend, ontdekkend, meeslepend. Jij en ik. Op mijn netvlies. Adembenemend, liefdevol en tevens ongelooflijk opwindend. Jij en ik. Zie jij het ook?



XXX Eva van het Strand


dinsdag 22 juli 2014

Het lijdzame begeren



Zodra de deur van de hotelkamer open zal gaan, is ze de klos. Zwaar de klos. Waarschijnlijk duurt het nog een minuut of vijf. Tot die tijd is ze alleen. In de badkamerspiegel is een vrouw zichtbaar met glanzend, blond haar. Perfecte lippen en wat kleine zomersproetjes in haar gezicht. Haar ogen ietwat vochtig, niet duidelijk waarom. 



Ze drentelt wat op en neer en ik besluit haar onder mijn hoede te nemen. Ik pak haar vast bij haar schouders en laat haar stil staan. En zo bekijk ik haar. Ze is poedelnaakt en onwaarschijnlijk mooi. Al ziet ze het zelf niet. Haar grote borsten zijn prachtig en ik moet de neiging onderdrukken om niet te voelen hoe zwaar ze zijn in mijn handen. Haar tepels zitten onder de minuscule kleine zandkorreltjes en stukjes schelp. Waarschijnlijk is ze zo het strand afgelopen. Haar huid is iets verbrand. Aftersun. Doe wat op mijn handen en draai haar om. Haar lichtbruine rug is nu tijdelijk kinderlijk lichtroze. Masseren, draaien en spelen. Op haar rug. Met die aftersun. Ik merk dat ze relaxter wordt. Eenmaal teruggedraaid, besluit ik om haar voorkant te laten voor wat het is. Ze is namelijk prachtig in haar eenvoud. 



Nadat er op de deur werd geklopt, doe ik een stap achteruit. En laat ik de hoofdrolspelers in hun spel komen. Ik zie alles. Alles. Hoor alles en beleef het mee. Van die afstand van twee meter in die hotelkamer. Ik zie hoe ze elkaar verkennen en ontdekken. Hun monden, lichamen en uiteindelijk hun zielen. 
Ik hoor de vertwijfeling in haar stem in het begin. Onzeker als ze is. De man pakt haar goed aan; laat haar het spel ontdekken en zijn lichaam ontdekken. Hij stimuleert haar als dat nodig is en beschermt haar als zodanig. Haar stem verandert langzamerhand van toon en van kleur. Diep van binnen produceert ze de pure klanken van haar verlangens.
Ik ruik hun geuren. Haar zoete geur wat ze hem schenkt, en zijn dominantere geur. De vermenging van die twee is verrukkelijk. Proeven is wat ze doen. Proeven van alles wat er uit hun stroomt. Hun extase, zweet, vocht en meer. De kuiltjes op haar lijf worden benut. Alles voor dat einddoel. Dat eindstation. Dat na vele omwegen uiteindelijk op hun eigen manier wordt bereikt. Niet via  regeltjes of technieken, slechts op gevoel.



Het was die Sehnsucht, oftewel die Krankheit des schmerzlichen Verlangens. Oftewel het lijdzaam begeren. 





Het lijdzame begeren: fotocredit www.artbygon.nl






En ik? Ik heb jullie aanschouwd. Niets gedaan, behalve in het begin. Jullie namen zijn mij onbekend, als zal je waarschijnlijk Eva zijn geweest. Maar jullie lijven zijn mij daarentegen zeer bekend. Herken elke centimeter. Ik heb alles gezien, gehoord, geroken en bijna geproefd. Mijn ogen vertaalden alles en mijn handen raakten de zilte naaktheid bijna aan. Daar gedurende die paar uur in die hotelkamer. 



Nu voel ik die Sehnsucht. Die onbevredigde Sehnsucht. Mijn lippen zijn gortdroog op het moment dat ik ze achterlaat in die kamer, en de gang op loop. Mijn gedachten zitten echter nog bij die twee in kamer 201. Die spanning moet er ook bij mij uit. Ik klop op de deur van kamer 301. Daar waar dit keer ik de hoofdrolspeler zal zijn. 



Dank je Eva, een zoen op je lippen van de onbekende man.  









zondag 20 juli 2014

Schreeuwende honger


Schreeuwende honger. Ik heb een uitermate honger in mijn lijf en in mijn gedachten. Het moment dat ik denk dat ik het niet meer volhoud, nét op dat moment kom jij voorbij. Ik heb een schreeuwende honger naar jou. 



Uiteraard doe ik of het niet zo is. Of het niet bestaat. Dat ik geniet van het eten dat ik nuttig. En dat is ook zo. Maar ergens in mijn achterhoofd knaagt er iets. Het kriebelt en het jeukt en het vraagt mijn aandacht. Dat ik overigens niet vaak geef. Honger heeft een reden. Altijd. En zo ook met jou. 



Overal aan toegeven doet mij geen goed. Maar verlangen naar 'n klein stukje om te proeven, dat houdt me op de been. Een klein stukje voedsel, dat ik kan vermengen met mijn speeksel. Zodat het kleiner en vloeibaarder wordt. En op het laatst slik ik het door. Met m'n ogen bijna helemaal dicht. Om de smaak goed te proeven is mijn focus optimaal. Ik kijk, bestudeer, ruik, voel en proef. Draai het om en nog een keer. Voordat ik het in mijn mond stop. En dan begint het weer van voren af aan. 



Zo ook met het drinken. Bij een ieder bekertje water, neemt mijn dorst niet af, maar toe. Soms ben ik te gulzig, en wil ik te graag. Kleine slokjes, Eef, kleine slokjes. Maar mijn ogen glinsteren van genot als ik het vocht voor me zie. En wil ik niets liever dan het pakken, in mijn mond laten komen, proeven en dan doorslikken.



Wat te doen? Wat kan ik hiermee? Eigenlijk vrij weinig, want ik doe precies wat ik zelf wil. Ik eet, snoep, peuzel, proef en drink precies wat ik zelf wil. En dat jij mij kunt voorzien in deze bepaalde behoeftes, dat maakt mij extatisch. Maar jou ook, zo te zien aan de grijns op je gezicht. Een win-winsituatie, lijkt het. Fingers crossed.



XXX Eva van het Strand


 

vrijdag 18 juli 2014

Ik weet wat je wilt



Ik weet wat je wilt. Ik weet het gewoon. Aangezien het op je voorhoofd geschreven staat. In koeienletters. Kapitaal en vet gedrukt. Je spreekt het zwijgend uit, maar jouw lichaamstaal behoeft geen ondertiteling.



Jij en ik. Zo makkelijk in elkaar glijdend. Letterlijk en figuurlijk. 
Dat maakten we mee, daar aan zee. Geen druk of stress, maar die onmogelijk te negeren en lekkere pijn in mijn onderbuik. Dat is wat me overkwam, veroorzaakt door jou. 



Ik weet dat je me wilt proeven. Mijn mond, mijn huid, mijn lijf en mijn ronde borsten. Hoe mijn lijf reageert zodra je haar beroert. Zintuigen prikkelend. Tintelen en twinkelend. At ease, genot en passie. Een diepe zucht plus een zacht gekreun als je me aanraakt. De zilte smaak van mijn huid. De zoete smaak van mijn vocht dat zo verrassend tevoorschijn komt. Sproeiend vanuit mijn vrouwelijke oerkracht. Dat ene plekje. 



Dat ene plekje. In mijn lijf en in mijn hart. Het manifesteert zich.  Speciaal voor jou.   



XXX Eva van het Strand



zaterdag 12 juli 2014

Het risico


Je kunt mij veel wijs maken. Heb weinig verstand van techniek, auto's of van de weersvoorspelling. Heb nog niet de hele wereld rond gereisd en de Zuidpool heb ik ook nog niet beleefd. Dat allemaal niet. 



Wat ik echter wel weet is hoe mensen eruit zien die beseffen dat vandaag de enige zekerheid is die ze hebben. Die het onderste uit de kan willen halen. Niet ten koste van alles, maar wel het maximaal haalbare. 



Tegenwoordig selecteer ik die mensen om me heen. Heb je geen twinkelogen? Geen levensvreugde? Puur met de massa meelopen? Sorry, dan hebben we elkaar niet veel te melden. Niets mis met jou of met mij, maar onze gemeenschappelijke deler is dan te minimaal. 


Wat er wel toe doet? Wat ik graag doe? Dat is de tango dansen als je de passen niet kunt maken. Of liedjes zingen met onbekende klanken. Woorden vertellen via je gezichtsuitdrukkingen. Je smaakpapillen een feestje laten vieren door middel van een uitmuntend gerecht. De ander verleiden met je ogen. Een bereidwillige mond verkennen met alle emotionele risico's van dien. Dat geldt eigenlijk voor al mijn voorbeelden. Het is niet zonder risico. 


Want dat is eigenlijk hetgene waar het hier om draait. Ben je bereid om risico te lopen? Bewandel je graag gebaande paden en laat je je leiden door wegwijzers? Of kies je zo nu en dan liever voor een onbekend pad door onbekend gebied. Daar waar je slechts kunt vertrouwen op je innerlijke kompas en je eigen intuïtie. Waar je zelf voor je eigen behoeften zult moeten opkomen, zoals drinken, eten, vrijen of rust creëren.  



Als je bereid bent dit risico te lopen, dan hebben jij en ik elkaar iets te melden. En dan komen we elkaar tegen.


XXX Eva van het Strand 




woensdag 9 juli 2014

Stromend water en geurend schuim



Dit verhaal schrijf ik vanuit de badkuip. Ja, je leest het goed. Voor de eerste keer. Normaliter is mijn schrijfpositie iets stabieler. Nu niet, want het kan niet wachten. Deze gedachten mogen het daglicht zien. 


Compleet verregend kwam ik een half uurtje geleden thuis na de vele afspraken op mijn vrije dag. En alles met openbaar vervoer en fiets bereikt. Zeiknat en ijskoud. Een bad zou helpen. Het warme water mocht m'n lichaam opwarmen.


Just picturing; een tafeltje naast het bad met 'n hapje en 'n drankje. En uiteraard mijn telefoon. Een brandende stompkaars lichtte de duisternis in de badkamer enigszins op. Het water stroomde nog vanuit de kraan. De badolie geurde heerlijk. Van dezelfde produktenlijn was het schuim dat klaarstond om gebruikt te gaan worden. Door mijn handen. Bij gebrek aan de jouwe.


Het water was precies goed. Warm, maar ik hoefde niet te zweten. Een opgerolde handdoek in mijn nek. Mijn haren omhoog, vastgebonden met een elastiekje. Zo lag ik enkele minuten, wellicht zelfs een kwartier. Te genieten. Toch wilde ik meer. 



Eenmaal wat omhoog, klotste het water door de badkuip heen. Een gedeelte van mijn bovenlichaam kwam boven de oppervlakte tevoorschijn. Waren mijn borsten gewichtloos in het water; nu kwam het volle gewicht weer op m'n schouders neer. Een bekend fenomeen voor mij. Maar soms pijnlijk. 
Het schuim spoot ik op m'n handen en wreef zó dat het groter en groter werd. Het rook heerlijk. Het mocht terecht komen op de voluptueuze vormen van mijn lijf. Mijn schouders, rug en mijn borsten. Er was genoeg voor elk detail. 



Het kaarslicht deed me ervan weerhouden dat ik de ogen sloot. Tussen m'n wimpers heen, genoot ik van mijn handelingen en van het uitzicht. Een zucht ontsnapte uit mijn mond. Een raspend geluid. Ik voelde zacht en glad aan en het schuim geurde verrukkelijk. In extase. Zomaar. In dat ene moment.




Ik weet zeker dat je het gemerkt hebt. Dat ik aan je dacht. Ik weet het zeker. 




XXX Eva van het Strand  

zaterdag 5 juli 2014

De vlinder en haar hartzeer



'Sometimes you just gotta accept that some people can only be in your heart, not in your life.. Thanks for the memories.. #imagine'



Deze quote stond openbaar als biografie op jouw Social Media-account. Zoals zo vaak sloot jij jouw tweets af met jullie sleutelwoord 'imagine'. Jullie sleutelwoord, ja. Dat van jou en dat van jouw soulmate, lieveke, vlinder, jouw 'extra' meisje. Waarmee contact niet langer mogelijk was. Al negen maanden niet.


Eergisteren kwam het vreselijke nieuws aan de oppervlakte. Sinds vrijdagmorgen adem jij namelijk niet meer. Jouw laatste zucht ben je kwijt. Je overleed in je eigen badkamer aan een hartaanval. Pijn in je hart. Lichamelijk, geestelijk of beide. Het werd je sterke en jonge lichaam in ieder geval te veel. Jouw hart klopt niet meer. 


Het 'lichtje in jouw leven' -zoals je haar vaak noemde- had vorige week pijn in haar hart. Letterlijk. Een drukkend gevoel wat ze niet goed kon plaatsen. Was dit de laatste poging van een stille kracht om jullie samen te laten connecten? Niemand weet het antwoord. 



Wat ik wel weet is dat jouw vlindertje nu doelloos rondvliegt en jou zoekt; verlamd van verdriet. Ze huilt haar stille tranen en roept jouw naam. Zonder geluid en zonder woorden. 



De vlinder en haar hartzeer: Eva van het Strand





Lieve T, je had twee vrouwen die van je hielden, maar slechts één hart te geven. Een strijd tussen je verstand en gevoel was het gevolg. En dat was niet makkelijk te verteren voor je hart. Hartzeer. 
Je laat het schrijnende verdriet hier op aarde. Bij jouw mensen inclusief je kwetsbare en verdrietige vlinder. Waar ik niets voor kan doen, behalve haar troost bieden en haar verdriet erkennen. Te vroeg, te pijnlijk, te moeilijk. 


Ik eindig met jouw laatste quote (juni 2014):



'Yesterday is history, today is a gift, tomorrow is a mystery'. 


Rest in peace, dear T...





XXX Eva van het Strand