zaterdag 24 mei 2014

Adembenemend


De wolken schuiven voor de maan en plots is het weer donker. Donker in de tuin. Mijn blote voeten in het gras, mijn haren los. Voor de rest geen ballast aan mijn lijf. Geen kleding. Ik heb alles achtergelaten. Daar, in het huis.



Ademloos. De duisternis van de nacht aanschouwen. Luisteren naar het tjirpen van de vogels. En naar de geluiden van de krekels. Gelukkig overstemmen ze de gedachten in mijn hoofd. Mijn gedachten over jou. Mijn lichaam gloeit nog steeds, ondanks het briesje, maar de koele wind zal haar later doen rillen. Mijn huid, dat zo hartstochtelijk beroerd werd door jou. Zo even nog. Vlak voordat je wegging.



Jij en ik. Het ging snel. De afgelopen maanden, en dus ook tijdens onze eerste ontmoeting. Vanavond. Of liever vannacht. Mijn voordeur gooide ik met een zwiep open. En ook mijn hart. 'Kom er maar in', hoorde ik mezelf met een schorre stem zeggen. En dat was op meerdere manieren bedoeld. Als antwoord pakte je mijn haren vast, hield m'n hoofd omhoog en bekeek m'n gezicht aandachtig. Het oogcontact voerde de spanning op. In een rap tempo. Adembenemend.


Onze parendans volgde. Voorzichtig, later ontdekkend en plagend. Uitbundig en vol overgave volgden. Om af te sluiten in een zinderende finale. Knetterend en zinderend. Spetterend. 


XXX Eva van het Strand 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten