zaterdag 31 mei 2014

Tien jaar ouder


Ik denk dat ik de zwaarste week uit mijn leven achter de rug heb. Dat denk ik echt. Nooit gedacht dat deze situatie zich voor zou doen. Nooit. Ik ben minstens tien jaar ouder geworden in één week.


Van de hemel in de hel. En dat binnen 24 uur. En geen weg meer terug kunnen ontdekken. Geen licht te zien. Geen helpende hand. Ik sta er alleen voor. 


En dat maakt me eenzaam en klein. En in een zwak moment, verlang ik naar jou. Terwijl ik weet dat je niets meer voor me betekenen kunt. 


XXX


Eva van het Strand



zaterdag 24 mei 2014

Adembenemend


De wolken schuiven voor de maan en plots is het weer donker. Donker in de tuin. Mijn blote voeten in het gras, mijn haren los. Voor de rest geen ballast aan mijn lijf. Geen kleding. Ik heb alles achtergelaten. Daar, in het huis.



Ademloos. De duisternis van de nacht aanschouwen. Luisteren naar het tjirpen van de vogels. En naar de geluiden van de krekels. Gelukkig overstemmen ze de gedachten in mijn hoofd. Mijn gedachten over jou. Mijn lichaam gloeit nog steeds, ondanks het briesje, maar de koele wind zal haar later doen rillen. Mijn huid, dat zo hartstochtelijk beroerd werd door jou. Zo even nog. Vlak voordat je wegging.



Jij en ik. Het ging snel. De afgelopen maanden, en dus ook tijdens onze eerste ontmoeting. Vanavond. Of liever vannacht. Mijn voordeur gooide ik met een zwiep open. En ook mijn hart. 'Kom er maar in', hoorde ik mezelf met een schorre stem zeggen. En dat was op meerdere manieren bedoeld. Als antwoord pakte je mijn haren vast, hield m'n hoofd omhoog en bekeek m'n gezicht aandachtig. Het oogcontact voerde de spanning op. In een rap tempo. Adembenemend.


Onze parendans volgde. Voorzichtig, later ontdekkend en plagend. Uitbundig en vol overgave volgden. Om af te sluiten in een zinderende finale. Knetterend en zinderend. Spetterend. 


XXX Eva van het Strand 

vrijdag 16 mei 2014

Een klein zinnetje



' Hoe gaat het met je, Eef?'



Wat als het niet goed met me gaat, kan ik 't dan zeggen? 
Wat als ik me niet prettig voel, zou je 't dan merken? Aan mijn woordkeuze, mijn manier van schrijven? Mijn stilte tussen de punten?



Ik vraag het me af, in hoeverre ons 'onzichtbare lijntje' nog bestaat. Want een jaar later zijn er een hoop dingen gebeurd waar we niets vanaf weten. Van de ander. Ik zou het je best willen vertellen, maar wat heeft het voor zin? Na een uurtje van herkenning en opluchting, volgt wederom het verdriet. Het verdriet van het afstand nemen. En dat verdriet wil ik niet nogmaals meemaken.



Het gaat dus goed. Punt. 



XXX


Eva van het Strand

zondag 11 mei 2014

Gamba's en kastanjes




Vanmiddag stapte je voor het eerst mijn huis binnen. Je kwam samen met m'n beste vriend langs en binnen een uur wist ik van alles over je. Dat je graag rode wijn drinkt, gek van basketbal bent en het liefst naar Peru op vakantie gaat. Dat je een levensgenieter bent en dat je goed weet hoe lekker je eruit ziet in je spijkerbroek en zwarte overhemd. Vaak is dat irritant aan mensen, maar op de een of andere manier kon ik het van jou hebben. 



Een hapje eten bij me, dat zagen jullie wel zitten. Het menu was eenvoudig, maar lekker. Grote gamba's met een knoflooksaus met bosuitjes plus wat gebakken aardappeltjes. Ik trok me terug in de keuken en ging aan de slag. Het recept was nieuw voor me en ik snoepte er wat van. De romige en stevige saus beviel me en een goedkeurend geluid ontsnapte uit mijn keel. 


Ik had niet gemerkt dat je mijn keuken was binnengelopen. Waarschijnlijk om wat te helpen. De geur van jouw aftershave vulde de keuken en liet me omdraaien. Een grote glimlach zag ik op je gezicht. Ik lachte terug. Je begon breeduit te grijnzen. 'Eef, je zit onder de saus', zei je. Mijn vingers gingen richting m'n wang, maar jouw hand pakte de mijne en hield me tegen. Je draaide me zodanig dat ik recht tegenover je stond. Mijn gezicht draaide je iets schuin en je bestudeerde m'n gezicht met een ietwat plagerige blik. Ik voelde jouw adem over mijn wang gaan en wist niet wat te doen.





Mijn keel was droog, maar desalniettemin wilde ik wat zeggen. Dat ik het zelf zou oplossen, of zoiets. Al had dat heel knullig geklonken. Jouw grijns werd zo mogelijk nog groter toen je jouw wijsvinger over mijn wang liet gaan. Je stopte je vinger in je mond en je proefde goedkeurend de restanten van de saus. Je deed het nog een keer; spelenderwijs, tergend langzaam en ietwat brutaal. En weer likte je je vinger af. Je ging door tot m'n wang helemaal schoon was. 
Geen woord hebben we gesproken. Ook niet terwijl we tegenover elkaar stonden. Je was iets groter dan ik, maar mijn ogen ontmoetten met gemak de jouwe. Ik rechtte mijn rug en maakte even mijn lippen vochtig. Jouw ogen werden donkerder en uiteindelijk gitzwart. 


 
Had je door dat ik je testte? Die saus was weliswaar per ongeluk op mijn gezicht terecht gekomen, maar ik gaf je expres geen tissue; ik liet je gewoon je gang gaan. Want het is handig te weten hoe behendig een man met zijn handen is. Maakt hij iets schoon of bevuilt hij liever? Gebruikt hij hulpmiddelen of liever zijn vingers? Maakt hij sterke bewegingen en weet hij wat hij doet? Ondersteunt hij me met 1 hand en laat hij de andere hand het werk doen? Dwingt hij oogcontact af?


 
Alle antwoorden kreeg ik in dat ene half uurtje in de keuken. Het was opwindend om jouw mond te ontdekken. Je smaak te proeven en je geur op te snuiven. Jouw lichaam tegen de mijne aan te voelen. De kracht van jouw armen te ervaren. Om je vervolgens tegen het aanrecht aan te laten leunen. Ik gehurkt en mijn armen om je benen geklemd. Je handen in mijn haren; je ogen gesloten. Het was het beste voorafje ever. De kastanje-achtige smaak van jouw gift was goddelijk en beviel me goed. Iedere straal en iedere druppel. Ook daar morste ik wat van. En dat likte ik zelf op. Daar in mijn keuken.



XXX



Eva van het Strand 




Gamba's en kastanjes: Eva van het Strand