zaterdag 23 november 2013

Dat gevoel


Vanmiddag borrelde ineens dat gevoel weer op. Dat blije gevoel als ik aan je dacht. Mijn telefoon had ik al in mijn handen, tot ik besefte dat dat niet meer ging. Bellen gaat niet meer. Elkaar zien gaat niet meer. Want we hebben geen contact meer.  




Mijn hart protesteerde en ik begon te huilen. Wist niet wat te doen. Ik accepteerde mijn verdriet en nam een drankje. En stond even stil bij onze goeie, ouwe tijden. Mijmerde in mijn eentje, maar wist dat dit alles niets veranderde.



Ik ben vervolgens de deur uitgegaan, op zoek naar frisse lucht en  mensen. Kwam bij een restaurant aan en bestelde een wijntje. Er ging een goed uitziende man naast me zitten en even later bood hij me genoeg afleiding. Gepraat, gelachen, getwinkeld. Zijn lekkere en relaxte zoen bij het afscheid was voldoende; mijn rotgevoel was weer weg. 




Een paar uur later lag ik met mijn eigen man in bed te vrijen. Na de daad vertelde ik hem van mijn rotgevoel eerder die dag en wat het weer veranderd had. Hij moest hard lachen om mijn voortvarendheid en prees me de hemel in. Pakte me stevig beet en vertelde dat hij waanzinnig gek op me was en dat hij snapte dat ik die vrijheid nodig had. Aangezien ik zoveel passie te bieden had. Aan hem en soms aan een ander.



Ik heb hem op geheel eigen wijze bedankt. Mijn eigen man. Die tweede ronde, diezelfde avond. Hij mocht de randvoorwaarden bedenken; wat ik uit deed, wat ik nog aan had, hoe mijn haar zat, welk plekje in huis en welke muziek of juist niet. Ik sprak niet tegen dovemansoren, een fantasie van hem kwam uit. Mijn naakte lichaam precies op zijn schoot, wel praten, niet kijken, mijn handen hielden stevig zijn bovenarmen vast, mijn haren omhoog in een klein staartje, mijn poedelnaakte lijf in dienst van hem. Zolang als dat nodig was. Precies wat hij wilde. Zo bedankte ik hem.



Hij boft. Ik bof. 



XXX Eva van het Strand



Geen opmerkingen:

Een reactie posten