zaterdag 27 juli 2013

Carpe diem


 'The bird who dares to fall, is the bird who learns to fly.'



Ik lig op mijn rug en kijk in jouw zwarte ogen. Ben je boos, uitsluitend opgewonden of bijzonder in je nopjes nu ik weer eens onder je lig?  Ben er nog niet uit, but who cares? Genieten is wat ik doe. Nadenken is voor morgen. Ik pluk de dag. 



fragment uit song 'Quite Emotional' van Madrugada



Wil je het liedje horen? Dat kan via deze link naar Youtube



 
XXX Eva van het Strand

vrijdag 26 juli 2013

Onbedwingbaar verlangen

Zo lang ken ik je nog niet. Sterker nog, de gezamenlijke uurtjes zijn makkelijk op twee handen te tellen. Kleur van je ogen weet ik niet; de smaak van je mond wel.


De zomer laat zich deze weken van haar beste kant zien. Uiteraard ben ik veel op het strand, zand, in de zee en soms op een terras te vinden. Mijn haren door de war, zandkorrels everywhere en blote voeten. Was het toeval? Dat ook jij daar was? 


Neem gisteren; liggend op een van de loungebanken bestudeerde je me. Hoe ik in mijn eentje danste, in het avondlicht met de laatste zonnestralen. Je bekeek me, en jouw onbedwingbare verlangen naar mij, groeide. Dat was ik me nog niet bewust. Ik danste, maakte mijn hoofd leeg en voelde me weer eens happy. Mijn blonde haren dansten mee. En jij legde dit hele plaatje vast.



Onbedwingbaar verlangen: Eva van het Strand 



Het zand schuurde en irriteerde mijn nog niet geheelde wonden. Jij zag het gebeuren. Pakte mijn hand, nam me mee naar de branding en spoelde het zand met het zilte, lauwe zeewater uit mijn pijnlijke wonden. Veegde mijn haren uit mijn gezicht, dat nat van het zweet was. Kuste mijn gezicht, mijn hals, mijn vingers. Verkende met jouw mond de mijne en liet mij langzaam, heel langzaam verlangen naar meer. Je liet mij onbedwingbaar verlangen naar meer. M'n innerlijke vuurtje vatte vlam.


 XXX Eva van het Strand

vrijdag 19 juli 2013

Een opmerking van Eva aan jou (19 juli 2013)


Dank je wel, lieve lezer of lezeres. Dank je wel voor het trouw blijven lezen van mijn blogs. Vorige week haalde ik de 10.000ste pageview in een tijdbestek van ruim 1.5 jaar..!






Dat is veel voor een onbekende schrijfster die er amper ruchtbaarheid aan geeft.

Dank, dank, want zonder mijn publiek kan ik niets.

Binnenkort goed nieuws, al ben ik nu even stil wegens gezondheidsproblemen. Die gaan namelijk weer voorbij en dan zal ik het goeie nieuws met jullie delen. Stay tuned,


Let's have a great summer, 


XXX Eva van het Strand

woensdag 10 juli 2013

Puur en zonder ruis



Puur en zonder ruis: door jou gemaakt



Onze liefde maakt mij sterk en kwetsbaar tegelijk. Maakt me aan het huilen van het lachen of laat me huilen van frustratie en verdriet. Onze bijzondere en sterke connectie zorgt er echter voor dat we er weer uit komen en elkaars hoofd boven water houden. Zo sterk is zij; want onze liefde en vriendschap is puur en zonder ruis. 



Neem deze dagen van onzekerheid. We hoeven het niet eens uit te spreken, want we voelen instinctief hoe het zit. Slap ouwehoeren of juist de diepte in. Op de momenten dat het kan, dat we het willen en dat het past. Niets hoeft en heel veel kan. Zo ook zwijgen. Het is altijd goed. 


 
Het is een feest om jou een belangrijke plek in mijn leven te kunnen geven. Dus op jouw vraag of ik ook blijf als je gaat kwakkelen, zeg ik volmondig 'JA'. Ik blijf bij je.


XXX liefs, E


p.s Ik heb het heel eenvoudig verwoord, bewust, om het je vlot te kunnen vertellen. Puur en zonder ruis. 








woensdag 3 juli 2013

Het station


's Ochtends vroeg op het NS-station. Zoals altijd had ik weer veel te veel tassen bij me. Mijn zonnebril soms op m'n neus maar meestal in mijn haren. M'n smartfoon stevig vast. En die tassen om m'n schouders. 



Meelopen in de stroom van mensen. De trap af en linksaf richting mijn fiets die -als het goed was- nog op de plek stond waar ik hem gisterenmiddag achtergelaten had. En vlak voordat ik naar buiten liep, maakten jij en ik oogcontact. Zomaar.  



In de categorie 'foute man' paste je niet helemaal. Weliswaar een mooi overhemd, moderne spijkerbroek en sneakers eronder. Maar het gaat om de uitstraling. Jouw ogen kon ik nog niet zien, die zonnebril zat nog in de weg. Dat duurde overigens niet lang. Die bril ging af en ongegeneerd staarden we elkaar aan. Ik streek mijn haren voor mijn ogen weg, eigenlijk om een houding aan te nemen. 


Zonder woorden en dus instinctief liep jij achter mij aan. Het station lieten we achter ons. M'n fiets was opeens niet zo interessant meer; jij des te meer. En zo liepen we zwijgend Den Haag in, wat nog fris in de ochtend was. Jouw hand rustte als vanzelf op mijn heup en we pakten al lopende hetzelfde ritme op.


Die dag ben ik niet meer naar mijn werk gegaan.Wat ik wel heb gedaan? Ik heb me laten genezen van mijn liefdesverdriet.




XXX Eva van het Strand 


Lavendel bij het station: Eva van het Strand

maandag 1 juli 2013

Angry bird Eva


Mijn ogen spuwen vuur. Mijn mond hou ik stijf dicht, om het niet te verpesten. Ik wil het niet verpesten; het tafereeltje wat er voor mijn ogen afspeelt. 



Jij zit daar met je nieuwe vlam. Uiteraard weet je vrouw hier wederom niets van. Ik ken echter je trucjes beter en heb je zo op het spoor gevonden. Je zit daar met haar, op slechts 20 meter van mij af. Koffie drinken; ook zij drinkt het zwart, zo te zien. Jouw arm losjes over haar schouder, en ook haar haar schuif je spelenderwijs aan een kant. Die brede glimlach is weer op je gezicht. Dit keer komt dat niet door mij.



Wat doet dit zeer en ik verman mezelf om niet in tranen uit te barsten of met iets te gaan gooien. Ik wist dat dit kon gebeuren.



Ik knipper met mijn ogen en knijp in mijn armen; is dit echt of een nachtmerrie? Ik weet het antwoord. 



XXX

Eva van het Strand