zondag 9 december 2012

Zondag en maandagmorgen



Zoals altijd moet jij grinniken als het buiten slecht weer is. Want jij weet wat dat betekent. Het horen van de regen op de ramen, werkt bij ons bevrijdend. We blijven in bed, jij eet uit mijn hand en drinkt van mijn sappen en tussendoor maken we elkaar gek met onze lichamen. Veel uitproberen, snel, langzaam, plagend, traag, kietelend. De hele dag door de liefde bedrijven. 




Zo ook vandaag. Je maakte me al vroeg in de ochtend wakker en overlaadde me met complimenten hoe goed ik er uitzag.   Schaterlachend hoorde ik je aan. Het had geen zin om er tegenin te gaan. Je kwam al snel achter me liggen en deed je arm om mijn naakte lichaam. 'Als ik een autootje in m'n handen had gehad, dan was jouw lichaam, mijn achtbaan', hoorde ik je zeggen. Genietend verkende je mijn volle borsten en snoof je mijn geur op. Even later liet je mij bovenop je zitten en zag je ze boven je heen en weer schommelen. Gek kan ik je ermee maken. Zoals jij mij weer uitzinnig maakt met jouw trucjes om te teasen, plagen. Uiteindelijk volgde het einde bevredigend voor ons allebei. 
Even pauze en daarna herhaalde het hele circus zich weer. Langzamer, plagender en excentrieker.  




Vanavond zullen we nog een laatste ronde maken en als we wakker worden is het voor een ieder maandagmorgen. Ook voor ons. We zullen afscheid nemen in bed, het nog 'één keertje doen', daarna douchen en aankleden. Ik zal je brood maken en een kop thee voor onderweg. En dan volgt het afscheid. Want al maanden nemen we afscheid van elkaar. Je zult me nog één keer in je armen nemen en vertellen dat ik goed voor mezelf moet zorgen. Me mag focussen op positieve mensen en dat ik het goed doe. Onze afscheidskus zal zout smaken door mijn tranen die over mijn wangen stromen. Soms blijf ik kijken hoe je in je auto wegrijdt, maar meestal ben ik je voor. Sprint ik weg op mijn fiets, de koude lucht in. Zodat mijn tranen snel hun weg kunnen vinden in mijn shawl.




En gedurende de maandag zal ik mijn draai weer weten te vinden. Zorg ik voor verse bloemen in huis, laat ik de kaarsen branden, maak ik super gezond eten en liefkoos ik mijn naakte lichaam zelf. Om mezelf in topconditie te houden. Want het moment komt, dat ik jou weer in je ogen mag kijken. Dat je geniet van mijn koffie, mijn boterkoek, mijn drukke manier van praten, mijn lach of juist mijn tranen in m'n stem. Er komt een moment dat ik je Tictac uit je mond haal, en ik mijn tong in jouw mond laat verdwijnen. Die allereerste tongzoen als je elkaar een tijd niet hebt gezien... Die is zo lekker en goud waard. Je zou het er bijna voor over hebben.



Take care, wereldman, ik vergeet je niet en je blijft dichtbij me, ondanks de afstand.




Liefs, Eva


Zondag en maandagmorgen: Eva van het Strand
 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten