vrijdag 16 november 2012

Hoe zou het zijn?


Hoe zou het zijn? Dat schoot vannacht door me heen. Hoe zou het zijn als je weer voor mijn neus zou staan? Als ik je zou tegen komen in onze favoriete kroeg. Je verwilderde haren, die bril brutaal op je kop, je leren jack nonchalant aan. Geen shawl, maar een nauw aansluitend t-shirt eronder.



 
Zou je hetzelfde ruiken? Namen van geurtjes weet ik nooit, maar ik haal jouw lichaamsgeur er feilloos uit. Evenals de geur van jouw tintelfrisse kauwgom. Of van je Tic Tac. Zelfs de geur van je haren zou ik herkennen, al zetten ze tien mannen op een rij. 




En verder? Je donkerbruine ogen, het geluid van je eeuwige cowboylaarzen, de moedervlek boven je rechteroog.
Zou je dezelfde uitstraling hebben? Die jongensachtige, nonchalante manier van doen? 




 Als jij voor mijn neus zou staan, is het binnen 1 minuut weer als vanouds. Daar ben ik zeker van. Je pakt mijn handen, kust mijn mond, voelt mijn huidje, streelt mijn haren en snuift mijn geur op. Mijn smalle taille pak je beet, m'n ronde heupen hou je stevig vast, m'n stevige billen kneed je, mijn volumineuze borsten omvat je. Onze woorden en spanningsverhogende blikken wisselen we af met ademloze minuten die we anders invullen. 




De gedachte alleen al brengt een glimlach op m'n gezicht. Al weet ik dat het niet gaat gebeuren. Nooit. Het geeft niet, ik ben niet triest. Ik vul mijn dagdromen met onze sweet memories. Mijn lichaam reageert zelfs daarop. Mijn 'goddelijke' lichaam dat jij feilloos wist te teasen tot ik je om genade smeekte. Die herinneringen doen mijn lichaam gloeien. Ik denk dat zo blijft zolang ik me af blijf vragen hoe het zou zijn. En jij?



XXX


Eva van het Strand

Geen opmerkingen:

Een reactie posten