maandag 27 augustus 2012

Spetters en foto's


Vannacht droomde ik dat ik kon schilderen. Van die grote canvasdoeken vol. Ik stond -slechts gehuld in een lichtblauw, verwassen nachthemd- voor een groot doek. Kwasten en penselen lagen ernaast op een tafeltje. En verf uiteraard. Ik smeerde het verf op het maagdelijke doek. Klodders, vegen en vooral veel verf. Voornamelijk dieprood, blauw, paars en oranje van kleur.



Vanavond zal ik dromen dat ik kan fotograferen. Alles haarscherp via mijn fotolens zien. Dat ik ga liggen op het gras om dat ene bloemetje goed te kunnen vastleggen via mijn camera. En als jij thuiskomt? Dan zal ik je meetronen naar het terras met een wijntje in m'n handen. Ga vlak naast je zitten, voel jouw huid tegen de mijne en fotografeer 1 oog van jou en 1 oog van mij. Met de hoofden tegen elkaar aan moet dat lukken. Het verbaast je namelijk nog steeds dat ik de kleur van je ogen niet weet. Ik weet het amper van mezelf. Niet boeiend. Het gaat mij om de uitstraling, de aanwezigheid van een twinkeling. Of de afwezigheid. Die foto die ik dan maak, zal voor altijd het antwoord geven op de vraag wat de kleur van je ogen is.



En nu? Wat ik wel kan, is schrijven. Op papier zetten hoe we elkaar blij en enthousiast maakten. En jong hielden als pubers. Ik kan beschrijven hoe de laatste keer voelde toen je bij me naar binnen drong. Letterlijk. Hoe je mij tot de jouwe maakte. Ik kan omschrijven welke zomerse kleuren er om ons heen dwarrelden. Welke zoete en soms pittige smaken we proefden in ons liefdesspel. Welke dierlijke geluiden we maakten op het moment suprême. Hoe je me vasthield met je lichaam, waar je handen waren, hoe onze benen in elkaar haakten, waar je mond was en hoe we compleet van de wereld raakten. En als we uiteindelijk buiten zinnen elkaar aankeken, merkten we die gemeenschappelijke kleur in onze ogen op. Een feest van herkenning. Ze namen elkaars glans over. Wat doet die kleur van onze ogen er überhaupt toe?



Ik zou willen dat ik die foto aan de wereld zou kunnen laten zien. De foto van onze ogen. De hoofden tegen elkaar aangeplakt. Dat gaat echter niet; ik hou hem voor mezelf.
Ik zou willen dat ik de uitstraling van onze ogen op het canvas doek zou kunnen schilderen. En in mijn slaapkamer zou kunnen ophangen. Dat gaat echter niet; ik kan niet schilderen.

Wat ik wel kan, is dit specifieke verhaal opnieuw lezen. Zodat ik je gezicht bijna kan aanraken. Je lichaamsgeur kan ruiken en je glimlach kan zien. Het zal mij helpen de nacht door te komen en ervoor te zorgen dat ik je minder zal missen. Zo sterk is mijn geschreven woord. Thank God...


XXX



Eva van het Strand


P.s. Deze foto is gemaakt tijdens een workshop in Frankrijk (juni 2012) door een medecursist. Schrijven; op papier, laptop of via mijn smartphone. Ik doe het altijd en overal...



Spetters en foto's: Eva van het Strand

Geen opmerkingen:

Een reactie posten