zaterdag 9 juni 2012

Oranje



De oranje vlag wappert aan de gevel van mijn huisje, de zelfgebakken muffins met een oranje twist liggen af te koelen en m'n Supertrash-jurkje hangt klaar in de slaapkamer. Of ik voetbalfan ben? Nee, niet echt. Maar 'Oranje' speelt en dat is toch wel een ander verhaal. Dat maakt de mensen op straat blij. En dat was merkbaar vandaag.




k Was laat naar bed gegaan, korte nachtrust gekregen, maar ik klaag niet. Ben vanmorgen rond half tien mijn bed uitgesprongen en naar de badkamer gelopen. Douchen met geurend schuim en met koud water eindigen. Daar hou je een strak huidje van. Droog me af met 'n zachte, witte handdoek en smeer me in met lotion. Het oranje Supertrash-jurkje lonkt. Ik trek haar aan en bekijk hoe ze het lekkerst zit om m'n body. De stof streelt mijn huid en ze valt soepel. Aan mijn kapsel doe ik weinig, hoe rommeliger, hoe beter. Wat mascara op en klaar.
Jouw WhatsApp verstoort de stilte in de badkamer, maar tovert een glimlach op mijn gezicht.


Oranje: snapshotfoto 'Eva van het Strand'


Of ik klaar kan staan in 20 minuten, was jouw vraag. Maar hee, moet ik meteen overstag gaan? Het is veel leuker om even hard to get te spelen. 'Ik ga dat niet halen, schatje, on such a short notice, probeer het met een uurtje nog een keer.' Grinnikend verzend ik m'n antwoord. Even laten zweten.
En heel rustig ga ik verder waarmee ik bezig was. Heerlijk rommelen en niets meer dan dat. Na precies een uur komt er weer een WhatsApp binnen. Of ik nu wel een gaatje heb? 'Vooruit dan maar, met 15 minuten heb ik wel even tijd voor je', stuur ik terug.





Precies 15 minuten later sta ik voor mijn eigen voordeur te wachten. In m'n oranje, strapless jurkje gekleed, maar heb geen idee of dat handig is. Het bekende geluid van je auto is hoorbaar, en ik steek mijn duim omhoog. Net of ik sta te liften. Je draait je autoraampje naar beneden en bekijkt me van top tot teen. Je zonnebril zet je niet af, maar je ogen flikkeren door de glazen heen. Intrigerend. Ik ga naast je zitten en je rijdt weg richting de snelweg . De snelheid gaat omhoog; van de auto, jouw gepraat en jouw vragen. Ik speel het spelletje mee en blijf juist rustig. 



Langs de Kaag stoppen we. Water, boten, gras, vogels. Dat is alles wat ik zie. Je parkeert je bolide aan de kant van een doodlopend paadje. Er zouden boten kunnen liggen, maar afgezien van een paar opgestapelde kano's, is het er verlaten. Je zet de motor van de auto uit, draait de radio wat zachter en buigt voorzichtig over me heen. 'Eef, wat vind je van deze plek? Is het niet een heel mooie locatie?' Ik kijk wat rond en zelfs achter me, of ik niet iets mis. Precies op dat moment voel ik jouw handen stevig mijn schouders vastpakken.
Ik probeer mijn hoofd terug te draaien, maar je houdt me tegen.
Je rommelt wat in je dashboardkastje en je tovert er een doek uit. Ademloos kijk ik wat je gaat doen. Daar gokte je al op. Behendig knoop je hem voor mijn ogen. Ik zie niets meer en laat het maar over me heen komen. Letterlijk. Mijn oren moeten het werk doen en binnen een minuutje sta je aan de andere kant van de auto. 'Kom er maar uit, Eva', zeg je met een ietwat schorre stem. Je begeleidt me terwijl ik de auto uitstap. Heel voorzichtig. M'n beide handen heb je vast. Zachtjes duw je me voor je uit. Draait me na een paar meter en laat me leunen. Leunen tegen de motorkap.





'Ergens langs de Kaag': Eva van het Strand








M'n jurkje gaat omhoog, centimeter voor centimeter. Dat voel ik. Jouw handen doen het werk. Maar schatje, ik wil dit niet. Te goedkoop, te cliché, en ook te voorspelbaar. Heel mijn lichaam protesteert. Ook al zie ik je niet, ik voel je adem in mijn nek, je blaast plagerig in m'n rechteroor en probeert me te manouvreren in een bepaalde richting. Maar ik wil 't niet. Geen goedkoop nummertje tegen de motorkap, please. Ik heb wat anders in mijn hoofd, en ik draai, duw, manoevreer zo lang tot je goed staat.Want nu sta jij tegen die motorkap aan. Laat me door mn knieeen zakken en blijf op mijn hurken zitten. Die blinddoek zit nog steeds voor m'n ogen, maar die heb ik niet nodig om jouw broek los te maken. Je riem, je knopen van je broek, alles lukt. De broek glijdt van je heupen af en je strakke short betast ik met mijn handen. Je adem stokt als ik check hoe het met mijn favoriete speeltje is. 'Take it easy, baby', fluister ik, 'er gebeurt niets wat je niet wilt.'



En zo breng ik jou in vuur en vlam. Nog steeds kan ik jouw gezicht niet zien. Ik ervaar weer eens dat als je je ogen niet kunt gebruiken, je andere zintuigen veel sterker functioneren. Ik voel je zwetende huid, je trillende bovenbenen die ik met mijn handen vasthoud, jouw sterke handen die met mijn blonde, lange haren spelen. Ik hoor jouw amper verstaanbare woorden die me smeken om vooral door te gaan. Natuurlijk ga ik door, tot en met het moment dat ik gulzig jouw vocht kan doorslikken. Niets op de wereld smaakt lekkerder dan dat. Precies op dat moment.




Daar aan de Kaag is de hitte voelbaar, het vocht precies goed en de sfeer zeer intiem en prive. Even later op het terras aan het water ook. Jouw broek weer vastgeknoopt, mijn oranje jurkje weer netjes op haar plek. De wijn, de kaarsen, jouw donkere en mijn twinkelende ogen, jouw handen rond mijn nek, mijn lippen op de jouwe. Jouw woorden en mijn woorden. Alles is een kadootje. Punt.


XXX


Eva van het Strand



Geen opmerkingen:

Een reactie posten