zondag 24 juni 2012

Wie is de baas?

Ook al ben je zo'n 20 centimeter groter, ik voel me sterk en machtig. Waarschijnlijk omdat ik dat nu ook ben. Omdat jij niets kunt doen. Nu niet. Je zit vast en ik heb de sleutel. Ik ben de baas.



Meestal is het andersom en ligt de macht bij jou. Maar dit keer doen we het anders. Zojuist heb ik je zorgvuldig vastgemaakt aan het geroeste werkbouwtuig achter je. Op het gras. De sleutel van de handboeien ligt op de houten tafel even verderop. Buiten bereik. Je kunt er niet bij. Je mond heb ik vrijgelaten, maar de ducktape ligt klaar. Gewoon als je te lastig gaat worden.




Wie is de baas? Foto: Eva van het Strand



Je geniet van mijn goudblonde lokken. Normaal gesproken dan. Je hoofd begraven tussen mijn haren en de geur opsnuiven. Rondjes draaien en stiekem m'n fijne haar vastzetten tussen je vingers. Dat is wat je graag doet. Nu jij op het gras zit, vastgebonden en al, zijn je handen hulpeloos. Op mijn hurken ben ik vlakbij je, met datzelfde goudblonde haar. Alleen kan je nu niets. Misschien ruik je wel wat? Maar mij aanraken, plagen of met me spelen lukt niet. Nu plaag ik jou. Ik hoor je zachtjes geluiden uitbrengen. Jouw verlangen is hoorbaar.



Wie is de baas? Goudblond haar: Eva van het Strand



Zo ga ik nog even door. Met teasen. Het verlangen in je ogen is zo duidelijk te zien dat het mij pijn doet. Pijn die ik overigens negeer. De geluiden die uit je keel komen, lijken wel oergeluiden. Als een dier. Het is hoorbaar hoe diep het bij je zit. En jouw ogen? Die zijn donker. Zo donker heb ik ze nog nooit gezien. Doorslaggevend is het diepe snuiven wat je doet. Dat maakt me bewust dat je bijna zo ver bent. Maar ik laat het niet gebeuren. Nog niet. 


Ik ga voor je staan, met mijn rug naar je toe. Zak door m'n knieen,  doe of ik op je schoot wil gaan zitten, maar maak geen lichamelijk contact. Op de maat van de muziek begin ik te bewegen. Subtiel draai ik met mijn heupen. Voorzichtig. Ik wil je niet aanraken. Af en toe zak ik lager, en dan stuit ik op het harde bewijs dat het je opwindt. Big time. Duw m'n billen naar achter, en nog een keer, en nog een keer.
'Eef', smeek je me, 'maak me los. Laat me je vasthouden. Laat me je strelen, dat lekkere lijf van je. Toe, maak me los.'
Oost-Indisch doof. Ik laat je zwoegen, zweten, smeken, kreunen en hijgen. Totdat ik wat op mijn rug terecht voel komen. Warm, plakkerig en veel. Heel veel.


Ik draai me om en zie dat je me aanstaart. Ontladen. Leeg.
Dit keer ga ik wel op je zitten. Op je schoot. Ik pak je gezicht beet, zoen je stevig op je mond en langzamerhand wordt jouw ademhaling weer rustig. Je armen maak ik los, en eindelijk kan je me vasthouden. Het eerste uur heb je me niet meer losgelaten. Uitsluitend om die fles Chardonnay soldaat te maken. Samen met mij. Ik was je baas, voor 'n uurtje.


XXX


Eva van het Strand



zaterdag 23 juni 2012

Het zoete vocht



Gortdroog. De grond rondom mijn tentje. Al weken heeft het hier niet geregend. De groeven in de grond lijken op rimpels. De aarde splijt zich in een wanhopige poging om vocht te krijgen. Het gras is dor, de muggen zoemen rond en een kat heeft een plek gevonden op mijn ligstoel. De hitte lijkt mijn lichaam te willen dragen. Geef ik eraan toe? Hier in Frankrijk?




La douce France (juni 2012): Eva van het Strand



Mijn bikinihesje knelt en is volkomen overbodig. Ik ben hier namelijk helemaal alleen. Geen mens in de verre omtrek te zien. Het rode gebloemde bikinihesje maak ik los en een zucht ontsnapt uit mijn mond. Dat lucht op. Mijn broekje doe ik ook uit en gooi het achteloos op de grond. In Eva-kostuum rek ik me uit en krul mijn tenen in het gras.



Water heb ik niet, behalve m'n kleine waterflesje. Het is niet handig en bovendien compleet nutteloos als ik dat over de grond laat stromen. Het water heb ik zelf nodig in deze bloedhitte. M'n keel voelt droog aan en mijn lippen bevochtig ik met mijn tong. Niet slim - ik weet het - en het helpt ook maar eventjes.
Voorzichtig vlij ik me neer op het gras. Het prikt onder m'n voeten, billen en handen. Toch zet ik door en ga op mijn rug liggen. De hele achterkant van mijn body ligt op de dorre ondergrond. De zon brandt op m'n naakte huid en ik geniet. Doe m'n ogen dicht en laat de hitte toe. Letterlijk.



Niet veel later kan ik niet anders dan mezelf laten ontladen. De hitte mag en moet uit mijn lichaam. Mijn huid is drijfnat en ik haal steeds dieper adem. Ik voel de ontlading aankomen en steun op slechts mijn achterhoofd, mijn zitbotjes en hielen. Mijn rug is van de grond. Met m'n duim op het juiste plekje en twee vingers in mijn lichaam, stroomt het zoete en warme vocht uit mijn vrouwelijk centrum. Golven. Het golft achter elkaar mijn lijf uit. En wordt dankbaar opgezogen door die gortdroge grond onder me. Ik geef en de natuur neemt dankbaar mijn zoete vocht tot zich.


XXX


Eva van het Strand






zaterdag 9 juni 2012

Oranje



De oranje vlag wappert aan de gevel van mijn huisje, de zelfgebakken muffins met een oranje twist liggen af te koelen en m'n Supertrash-jurkje hangt klaar in de slaapkamer. Of ik voetbalfan ben? Nee, niet echt. Maar 'Oranje' speelt en dat is toch wel een ander verhaal. Dat maakt de mensen op straat blij. En dat was merkbaar vandaag.




k Was laat naar bed gegaan, korte nachtrust gekregen, maar ik klaag niet. Ben vanmorgen rond half tien mijn bed uitgesprongen en naar de badkamer gelopen. Douchen met geurend schuim en met koud water eindigen. Daar hou je een strak huidje van. Droog me af met 'n zachte, witte handdoek en smeer me in met lotion. Het oranje Supertrash-jurkje lonkt. Ik trek haar aan en bekijk hoe ze het lekkerst zit om m'n body. De stof streelt mijn huid en ze valt soepel. Aan mijn kapsel doe ik weinig, hoe rommeliger, hoe beter. Wat mascara op en klaar.
Jouw WhatsApp verstoort de stilte in de badkamer, maar tovert een glimlach op mijn gezicht.


Oranje: snapshotfoto 'Eva van het Strand'


Of ik klaar kan staan in 20 minuten, was jouw vraag. Maar hee, moet ik meteen overstag gaan? Het is veel leuker om even hard to get te spelen. 'Ik ga dat niet halen, schatje, on such a short notice, probeer het met een uurtje nog een keer.' Grinnikend verzend ik m'n antwoord. Even laten zweten.
En heel rustig ga ik verder waarmee ik bezig was. Heerlijk rommelen en niets meer dan dat. Na precies een uur komt er weer een WhatsApp binnen. Of ik nu wel een gaatje heb? 'Vooruit dan maar, met 15 minuten heb ik wel even tijd voor je', stuur ik terug.





Precies 15 minuten later sta ik voor mijn eigen voordeur te wachten. In m'n oranje, strapless jurkje gekleed, maar heb geen idee of dat handig is. Het bekende geluid van je auto is hoorbaar, en ik steek mijn duim omhoog. Net of ik sta te liften. Je draait je autoraampje naar beneden en bekijkt me van top tot teen. Je zonnebril zet je niet af, maar je ogen flikkeren door de glazen heen. Intrigerend. Ik ga naast je zitten en je rijdt weg richting de snelweg . De snelheid gaat omhoog; van de auto, jouw gepraat en jouw vragen. Ik speel het spelletje mee en blijf juist rustig. 



Langs de Kaag stoppen we. Water, boten, gras, vogels. Dat is alles wat ik zie. Je parkeert je bolide aan de kant van een doodlopend paadje. Er zouden boten kunnen liggen, maar afgezien van een paar opgestapelde kano's, is het er verlaten. Je zet de motor van de auto uit, draait de radio wat zachter en buigt voorzichtig over me heen. 'Eef, wat vind je van deze plek? Is het niet een heel mooie locatie?' Ik kijk wat rond en zelfs achter me, of ik niet iets mis. Precies op dat moment voel ik jouw handen stevig mijn schouders vastpakken.
Ik probeer mijn hoofd terug te draaien, maar je houdt me tegen.
Je rommelt wat in je dashboardkastje en je tovert er een doek uit. Ademloos kijk ik wat je gaat doen. Daar gokte je al op. Behendig knoop je hem voor mijn ogen. Ik zie niets meer en laat het maar over me heen komen. Letterlijk. Mijn oren moeten het werk doen en binnen een minuutje sta je aan de andere kant van de auto. 'Kom er maar uit, Eva', zeg je met een ietwat schorre stem. Je begeleidt me terwijl ik de auto uitstap. Heel voorzichtig. M'n beide handen heb je vast. Zachtjes duw je me voor je uit. Draait me na een paar meter en laat me leunen. Leunen tegen de motorkap.





'Ergens langs de Kaag': Eva van het Strand








M'n jurkje gaat omhoog, centimeter voor centimeter. Dat voel ik. Jouw handen doen het werk. Maar schatje, ik wil dit niet. Te goedkoop, te cliché, en ook te voorspelbaar. Heel mijn lichaam protesteert. Ook al zie ik je niet, ik voel je adem in mijn nek, je blaast plagerig in m'n rechteroor en probeert me te manouvreren in een bepaalde richting. Maar ik wil 't niet. Geen goedkoop nummertje tegen de motorkap, please. Ik heb wat anders in mijn hoofd, en ik draai, duw, manoevreer zo lang tot je goed staat.Want nu sta jij tegen die motorkap aan. Laat me door mn knieeen zakken en blijf op mijn hurken zitten. Die blinddoek zit nog steeds voor m'n ogen, maar die heb ik niet nodig om jouw broek los te maken. Je riem, je knopen van je broek, alles lukt. De broek glijdt van je heupen af en je strakke short betast ik met mijn handen. Je adem stokt als ik check hoe het met mijn favoriete speeltje is. 'Take it easy, baby', fluister ik, 'er gebeurt niets wat je niet wilt.'



En zo breng ik jou in vuur en vlam. Nog steeds kan ik jouw gezicht niet zien. Ik ervaar weer eens dat als je je ogen niet kunt gebruiken, je andere zintuigen veel sterker functioneren. Ik voel je zwetende huid, je trillende bovenbenen die ik met mijn handen vasthoud, jouw sterke handen die met mijn blonde, lange haren spelen. Ik hoor jouw amper verstaanbare woorden die me smeken om vooral door te gaan. Natuurlijk ga ik door, tot en met het moment dat ik gulzig jouw vocht kan doorslikken. Niets op de wereld smaakt lekkerder dan dat. Precies op dat moment.




Daar aan de Kaag is de hitte voelbaar, het vocht precies goed en de sfeer zeer intiem en prive. Even later op het terras aan het water ook. Jouw broek weer vastgeknoopt, mijn oranje jurkje weer netjes op haar plek. De wijn, de kaarsen, jouw donkere en mijn twinkelende ogen, jouw handen rond mijn nek, mijn lippen op de jouwe. Jouw woorden en mijn woorden. Alles is een kadootje. Punt.


XXX


Eva van het Strand



zondag 3 juni 2012

Opmerking van Eva aan jou (2 juni 2012)

Lieve lezer of lezeres,

Vaak krijg ik de vraag of alles waar is wat ik schrijf. 'Het klinkt zo echt' en 'het is of je het me face-to-face vertelt' is een vaak gehoorde opmerking.


Weet dat mijn verhalen altijd een mengeling zijn van fantaseren, bedenken, meemaken, horen, lezen, dromen en meer. Een blog is soms slechts 10%  of  50% 'echt' , en maar zelden 100%.  Het schrijven is voor mij een uitlaatklep en ik hoop andere mensen te inspireren om hun leven te leiden dat ze graag zouden willen. Niet alles is wellicht haalbaar, maar meestal meer dan je denkt. Als je het bespreekbaar maakt.


Liefs,

XXX Eva