zaterdag 12 mei 2012

Twee vrouwen





Ik hou van je. En dat vertel ik je vaak en het kost me geen enkele moeite. Is dat vreemd? Alleen maar omdat ik een vrouw ben en jij ook? Is het apart, om van een vriendin te houden? Luister en oordeel zelf.





Zo lang ken ik je nog niet. Pas een half jaar of zo. De laatste donderdag voor Kerstmis 2011 heb ik je voor het eerst in real life ontmoet en het eerst wat ik riep was: 'je stem is heel anders dan ik dacht...!' Je grinnikte met je levenslustige ogen en dat was dat. We begonnen te praten, dronken bier en wijn, hebben gegierd van het lachen en jij troostte me aangezien ik enorm verdrietig was. Uitzonderlijk, want ik laat niet zo snel m'n schild zakken. Mijn schild dat alles goed gaat met Eva.




Onze vriendschap zit eigenlijk nog steeds zo in elkaar. We grinniken, praten en proosten op het leven en de liefde. En ja, we troosten elkaar ook regelmatig. Praten op de gekste momenten over de meest bijzondere of juist alledaagse dingen. Over dingen die pas 'waar' worden op het moment als ik ze aan jou vertel. Soms fungeer je als een spiegel voor me. Soms als een klaagbord. Soms als boksbal. Soms als experiment.





k Heb totaal geen moeite om me bloot te geven bij je. Doe ik zonder gene. Trek alles uit en laat het van mijn lichaam af glijden. Elk foutje van 'Moeder Natuur' mag je zien. Pel alles af tot we bij de harde kern zijn. Tot ik naakt ben. Tot het pijnlijk duidelijk is waar de crux zit. De schrijnende pijn verzachten we dan op onze eigen manier. Onze troostende woorden voelen als een tedere streling over mijn vermoeide hoofd. Onze relativerende grappen voelen als een massage van de schouders. Ons gegil en gejoel voelt als kietelen onder m'n voeten. Ons gebrul en gegrom ontlaadt de laatste stress uit mijn lichaam. Alles bij elkaar opgeteld voelt als een warm bad. Relaxed, ontspannend en aangenaam. Zo eentje met schuim, een lekkere geur en kaarsen om me heen. Een luxe die ik mezelf gun.






Ik doe niemand tekort met onze vriendschap. Sterker nog, al mijn mannen zijn dolblij met je. Je bent geen bedreiging voor hen, want ik ben veel te gek van het mannelijk geslacht. En toch heb ik je lief. Zo godschuwelijk lief. Weet dat ik je onvoorwaardelijk steun. Whatever you do. Hoe maf, schrijnend, moeilijk of juist mooi het ook is. Je zit namelijk in mijn innercircle. Dus als jij die streling, massage, dat gekietel of het warme bad nodig hebt? Ga op je balkon staan, vul je longen met lucht en roep eenvoudigweg mijn naam. En ik vang dat signaal op. For sure. Want zonder onszelf op de borst te kloppen;
it takes one to know one... #superpowervrouwen.



XXX



Eva van het Strand






(Kunstenaar Wim Zurne)

Geen opmerkingen:

Een reactie posten