zaterdag 5 mei 2012

Afscheid




We kijken elkaar aan. Het  moment is daar, dat weten we allebei. We moeten afscheid van elkaar nemen.
Schoorvoetend loop ik met je mee naar m'n keuken. Tegen het aanrecht zet je me tot stilstand. Mijn rug leunt tegen het aanrecht met zijn brede rand aan. Het aanrecht waar we ongelofelijk lekkere momenten hebben gekend. Met onze lichamen in elkaar verstrengeld, samensmeltend, elkaar in euforie brengend.

Jij weet het en ik weet het. We krijgen zelfs een glimlach op ons gezicht, want een deja-vu glipt ons hoofd in. Je kijkt me aan en ik weet dat je aan hetzelfde denkt.

Het kan namelijk niet meer. Dit is het moment waar we het eerder vandaag over gehad hebben. Waar ik pijn in mijn buik van kreeg. We laten elkaar los. Jouw lekkere gezicht hou ik met mijn handen nog even vast. Jouw handen voel ik over mijn rug strelen, je stem fluistert bemoedigende woorden in mijn oor en onze tranen stromen tesamen over onze tegen elkaar aangedrukte wangen.

'Zullen we het nog 1 keer doen?', vraag ik met een hese stem. 'Eva, ik vind het veel te lekker', hoor ik je zeggen. 'Wat als we niet meer kunnen stoppen? Wat als ik je niet kan laten gaan?'
Ik schud mijn hoofd en zeg: 'Dat kunnen we wel. Ik help je, van A tot Z. Maar we hebben nog zeker een half uur...' Mijn vragende blik maakt je verlangen wederom wakker. Waarschijnlijk hebben mijn ongekamde haren, korte nachthempje en onopgemaakte gezicht ermee te maken gehad. Puur. Je krijgt me in de meest pure vorm.

De slaapkamer hebben we niet meer gehaald. Het aanrecht wel. En de stoel en als laatste de bank. Erop, eronder, van achteren. Snel, langzaam en zinderend heet. Ik hield het niet meer, maar wilde op je wachten. En dat lukte. Op het moment dat jij ontlaadde, spoot ook ik. Ergens halverwege kwam ons vocht elkaar tegen. Je trok mijn haren bijna uit mijn hoofd toen je het voelde. Uitzinnig en drijfnat kwamen we uiteindelijk over die lekkere top heen.

We hebben samen gedouched en weer aangekleed. En ja, daarna volgde ons afscheid. Zonder moeite. Liefde is loslaten. Voor zeker een uur of tien. Dan mag je weer.






XXX


Eva van het Strand


Geen opmerkingen:

Een reactie posten