dinsdag 15 mei 2012

Zandkorrels en vers gemaaid gras



Zandkorrels liggen normaliter op het strand. Nu niet. Ze zijn meegenomen door jou. Vanuit de duinen, waar je had afgesproken met je vriendinnetje. Ze liggen nu op onze bank, op de houten vloer en inmiddels in mijn haren. Vermengd met vers gemaaid gras.






Zandkorrels: Eva van het Strand




Vanmiddag was jullie maandelijkse ontmoeting, en ik heb je uitgezwaaid. Nadat ik je shirt had gestreken, we samen nog een kop koffie hadden gedronken en ik je veel plezier had gewenst.
Je had er zin in om je 'dame' te zien. En dat snap ik. Hoe goed we het samen ook hebben, er is ruimte in jouw hart. Ruimte voor nog iemand anders. Je hebt andere gesprekken met haar, ze is niet met mij te vergelijken en ze biedt jou wat anders dan ik. Jouw vriendin is geen bedreiging voor ons en dat is mooi. Je komt namelijk vrolijk, goedgeluimd en vol energie terug. En daar pluk ik de vruchten weer van.



Kijk naar vanavond. Rond de klok van elf uur was daar het bekende geluid van je auto. Ik schonk wijn voor je in en zelf nam ik wat rum. Neuriend liep je de trap op, kwam de huiskamer in en liep op me af. Gaf me een lekkere zoen, pakte me even stevig beet en trok de koelkast open om die blokjes kaas te pakken die je vanmiddag alvast gesneden had. Wat mosterd in een bakje en je nam me mee naar de bank. 'Je krijgt de lieve groeten van haar', zei je glimlachend. Dat zeg je eigenlijk iedere keer als je terugkomt. 



Even later lagen we op de bank tegen elkaar aan en je hand gleed als vanzelf m'n blousje in. De knoopjes stonden onder spanning en al snel had je ze grinnikend losgemaakt. Al snel was m'n BH los en uit en had ik uitsluitend mijn haren als sieraad langs mijn nek gedrapeerd hangen. Je draaide een lok om je vingers en zag uiteindelijk die grassprietjes verstopt in mijn haren zitten. Je vroeg me hoe dat kwam. 'Waar komen ze vandaan, Eva?'




Vers gemaaid gras: Eva van het Strand

Deze middag? Lag ik in het gras. Het vers gemaaide gras. Genietend van de geur, van het gekietel van de grassprietjes en het zoemende geluid van de eerste insekten om me heen. Met m'n naakte lichaam in het gras. Liet me opwarmen door de lentezon. Ik haalde diep adem, vulde mijn longen met lucht en voelde het kloppen van mijn hart. Dat grote hart van me, dat ook plek heeft voor iemand anders naast jou. De wind speelde tikkertje over mijn naakte lijf en ik streek over mijn eigen hart en voelde mijn borsten reageren op mijn eigen strelingen. Met wie zou ik mijn hart willen delen? Behalve met jou. Dat is een vraag voor de toekomst.




Nu lig ik met jou op onze eigen bank. En vermengen jouw zandkorrels zich met mijn grassprietjes. Alletwee puur natuur. Net zoals wij. Niet altijd zijn zandkorrels en grassprietjes bij elkaar. Niet altijd zijn wij bij elkaar. Maar onze formule is gaaf. Onze formule is open minded,  we zijn eerlijk tegen onszelf en elkaar en niet bang om onze fantasieen uit te spreken. Ik zeg DOEN.



XXX 



Eva van het Strand






zaterdag 12 mei 2012

Twee vrouwen





Ik hou van je. En dat vertel ik je vaak en het kost me geen enkele moeite. Is dat vreemd? Alleen maar omdat ik een vrouw ben en jij ook? Is het apart, om van een vriendin te houden? Luister en oordeel zelf.





Zo lang ken ik je nog niet. Pas een half jaar of zo. De laatste donderdag voor Kerstmis 2011 heb ik je voor het eerst in real life ontmoet en het eerst wat ik riep was: 'je stem is heel anders dan ik dacht...!' Je grinnikte met je levenslustige ogen en dat was dat. We begonnen te praten, dronken bier en wijn, hebben gegierd van het lachen en jij troostte me aangezien ik enorm verdrietig was. Uitzonderlijk, want ik laat niet zo snel m'n schild zakken. Mijn schild dat alles goed gaat met Eva.




Onze vriendschap zit eigenlijk nog steeds zo in elkaar. We grinniken, praten en proosten op het leven en de liefde. En ja, we troosten elkaar ook regelmatig. Praten op de gekste momenten over de meest bijzondere of juist alledaagse dingen. Over dingen die pas 'waar' worden op het moment als ik ze aan jou vertel. Soms fungeer je als een spiegel voor me. Soms als een klaagbord. Soms als boksbal. Soms als experiment.





k Heb totaal geen moeite om me bloot te geven bij je. Doe ik zonder gene. Trek alles uit en laat het van mijn lichaam af glijden. Elk foutje van 'Moeder Natuur' mag je zien. Pel alles af tot we bij de harde kern zijn. Tot ik naakt ben. Tot het pijnlijk duidelijk is waar de crux zit. De schrijnende pijn verzachten we dan op onze eigen manier. Onze troostende woorden voelen als een tedere streling over mijn vermoeide hoofd. Onze relativerende grappen voelen als een massage van de schouders. Ons gegil en gejoel voelt als kietelen onder m'n voeten. Ons gebrul en gegrom ontlaadt de laatste stress uit mijn lichaam. Alles bij elkaar opgeteld voelt als een warm bad. Relaxed, ontspannend en aangenaam. Zo eentje met schuim, een lekkere geur en kaarsen om me heen. Een luxe die ik mezelf gun.






Ik doe niemand tekort met onze vriendschap. Sterker nog, al mijn mannen zijn dolblij met je. Je bent geen bedreiging voor hen, want ik ben veel te gek van het mannelijk geslacht. En toch heb ik je lief. Zo godschuwelijk lief. Weet dat ik je onvoorwaardelijk steun. Whatever you do. Hoe maf, schrijnend, moeilijk of juist mooi het ook is. Je zit namelijk in mijn innercircle. Dus als jij die streling, massage, dat gekietel of het warme bad nodig hebt? Ga op je balkon staan, vul je longen met lucht en roep eenvoudigweg mijn naam. En ik vang dat signaal op. For sure. Want zonder onszelf op de borst te kloppen;
it takes one to know one... #superpowervrouwen.



XXX



Eva van het Strand






(Kunstenaar Wim Zurne)

maandag 7 mei 2012

Een ode aan jou



Lieve lezer of lezeres,


Graag stel ik je voor aan diegene die mij laat twinkelen en bovendien schrijven. Ik heb veel aan hem te danken. En als je van mijn verhalen houdt, jij dus ook.


Een ode aan jou: Eva van het Strand


Lekkere WERELDman,

Je staat aan mijn zijlijn. Niet in de spotlight. Je bent niet bekend bij het gros van de mensen. Je staat in de schaduw.


En toch zorg jij ervoor dat ik kan floreren. Dat ik straal. Dat ik twinkel. Jij stelt mij in de gelegenheid om te zijn zoals ik ben. Inclusief mijn
dark sightJe ziet me naakt. Puur. Zonder omhulsel. Echt.



En weet je wat het mooie is? Jij en ik zijn goed genoeg voor elkaar. Hoeven ons niet beter voor te doen en geen toneelstukje op te voeren. Het klopt en het matched.
En knoop in je oren, WERELDman van me, dat ik jou waanzinnig, super en lekker vind. Inclusief jouw dark sight. Ik grinnik om je, gloei op en neem je zoals je bent.



Wat ik met dit alles doe? Tijdens onze bijzondere momenten vertel ik het je. En als we vrijen laat ik je onze gemeenschappelijke energie voelen. Of we het langzaam doen of snel, die energie komt als vanzelf los. De kleur van jouw ogen zie ik veranderen, evenals de uitdrukking op je gezicht. Onze handen weten instinctief wat te doen met onze lichamen. Onze tongen zoeken elkaar op. Hongerig of plagerig,
it doesn't matter. Alles is lekker. Niets moet en heel veel mag. 


Ik hoop dat ik je mag blijven stimuleren om op ontdekkingsreis te gaan. Met of zonder mij. Dat zal de tijd leren. Voor eeuwig is wel heel lang, vertel ik je zo vaak, gierend van de lach.
Ben blij dat ik dit eindelijk op 'papier' heb gezet.
You deserve it... Big time!

XXX


Eva van het Strand

zaterdag 5 mei 2012

Afscheid




We kijken elkaar aan. Het  moment is daar, dat weten we allebei. We moeten afscheid van elkaar nemen.
Schoorvoetend loop ik met je mee naar m'n keuken. Tegen het aanrecht zet je me tot stilstand. Mijn rug leunt tegen het aanrecht met zijn brede rand aan. Het aanrecht waar we ongelofelijk lekkere momenten hebben gekend. Met onze lichamen in elkaar verstrengeld, samensmeltend, elkaar in euforie brengend.

Jij weet het en ik weet het. We krijgen zelfs een glimlach op ons gezicht, want een deja-vu glipt ons hoofd in. Je kijkt me aan en ik weet dat je aan hetzelfde denkt.

Het kan namelijk niet meer. Dit is het moment waar we het eerder vandaag over gehad hebben. Waar ik pijn in mijn buik van kreeg. We laten elkaar los. Jouw lekkere gezicht hou ik met mijn handen nog even vast. Jouw handen voel ik over mijn rug strelen, je stem fluistert bemoedigende woorden in mijn oor en onze tranen stromen tesamen over onze tegen elkaar aangedrukte wangen.

'Zullen we het nog 1 keer doen?', vraag ik met een hese stem. 'Eva, ik vind het veel te lekker', hoor ik je zeggen. 'Wat als we niet meer kunnen stoppen? Wat als ik je niet kan laten gaan?'
Ik schud mijn hoofd en zeg: 'Dat kunnen we wel. Ik help je, van A tot Z. Maar we hebben nog zeker een half uur...' Mijn vragende blik maakt je verlangen wederom wakker. Waarschijnlijk hebben mijn ongekamde haren, korte nachthempje en onopgemaakte gezicht ermee te maken gehad. Puur. Je krijgt me in de meest pure vorm.

De slaapkamer hebben we niet meer gehaald. Het aanrecht wel. En de stoel en als laatste de bank. Erop, eronder, van achteren. Snel, langzaam en zinderend heet. Ik hield het niet meer, maar wilde op je wachten. En dat lukte. Op het moment dat jij ontlaadde, spoot ook ik. Ergens halverwege kwam ons vocht elkaar tegen. Je trok mijn haren bijna uit mijn hoofd toen je het voelde. Uitzinnig en drijfnat kwamen we uiteindelijk over die lekkere top heen.

We hebben samen gedouched en weer aangekleed. En ja, daarna volgde ons afscheid. Zonder moeite. Liefde is loslaten. Voor zeker een uur of tien. Dan mag je weer.






XXX


Eva van het Strand