maandag 13 februari 2012

Sweet lullaby (lief slaapliedje)

*zingt zachtjes*


Ik weet niet veel over je
k Heb geen idee wat je lievelingskleur is
Of je favoriete programma op de televisie
Of  wat je geboorteplaats is


Het zijn geen dingen die me raken
Nu niet
Het waren geen dingen waar we ons mee vermoeiden
Toen niet


Wat ik wel weet?
Ik weet hoe je me nakeek
Als ik de golven van de zee indook
Als ik proestend naar boven kwam
En gulzig al het vocht doorslikte


In de hitte van het moment
Keek ik liever in je donkere ogen
Streelde ik liever je armen
En speelde ik met je krullende haar
Om even daarna gierend van de lach op de grond te vallen
En door jou opgetild te worden
Rondgedragen te worden
En gekust te worden


Ik herinner me hoe snel je hart tikte
Als we zoenden
Hoe mijn huid glanste van het zweet
Hoe onze ogen glinsterden
Als onze hitte ondraaglijk werd


De herinnering is heet
De herinnering is zoet


Ik zing mezelf hiermee in slaap
En val weg met een glimlach op mijn lippen

XXX



Eva van het Strand




donderdag 2 februari 2012

Verlangen op Scheveningen


Picturing: donderdagmiddag 2 februari, op het strand van Scheveningen. Vlak voor het Kurhaus. Aan de rechterkant de Pier, in de verte aan de linkerkant Scheveningen Haven. Blue sky. Minus 5 graden. Zon, zon en nog eens zon. Gaaf.

Ik ben klaar met werken en verlang naar lucht. Pak de bus naar het strand en loop even later langs het Kurhaus naar het strand. De zee zie ik voor me. Het strand is leeg. Te koud voor het gros van de mensen. De zeemeeuwen zijn een spel aan het spelen met elkaar. Tikkertje. Ze zitten achter elkaar aan, een luid gekrijs. Ik kijk ernaar, geniet en een brede glimlach breekt door op mijn gezicht.
De trap naar het strand is vies en vol met zand. 'Goed opletten, Eva', spreek ik mezelf toe. Het zand is hard door de vrieskou. Het is behoorlijk ploeteren om helemaal naar de branding te lopen. En zeker 150 meter.

Eenmaal aangekomen bij het water zet ik eerst mijn handtas op de grond. Zo ook mijn sporttas. Mijn sjaal doe ik af en mijn grijze, wollen, getailleerde jas trek ik uit. Mijn zwarte, lederen handschoenen volgen. En mijn rode laarsjes, mijn rokje, mijn truitje, mijn panty. Alles doe ik uit, behalve mijn rode BH en hipster. Mijn handen gaan als vanzelf de lucht in. Ik wil de ijle lucht voelen op mijn lichaam, strek mijn vingers zo hoog mogelijk boven mijn hoofd. De kou voel ik niet...


Ik loop het water in. Allereerst met mijn gelakte teennagels, daarna volgen mijn voeten. Het schuim van de zee kietelt. Langzaam stap ik de zee in. Mijn kuiten, onderbenen, bovenbenen, dijen, billen en heupen voelen het zeewater. Mijn buik beeft, maar ik zet door. De golven gutsen over mijn borsten heen. Prikkelend is het water. Ik kijk naar beneden en zie mijn ronde welvingen op en neer gaan in het water. Ze drijven... Dat wil ik ook.
Ik draai op mijn rug, mijn rug draagt mijn lichaam en het water draagt op haar beurt mijn body. Heerlijk. M’n haren zijn los en spelen met het water. Alles glijdt van me af.


Twee handen tillen mijn heupen omhoog, duwen mijn borsten boven het water uit en zetten me daarna weer op mijn beide voeten. Waarom? Ik kijk om me heen en voel jouw handen op mijn ogen. Blijkbaar mag ik je niet zien. Ik mag je handen voelen en je geur ruiken. Jouw naakte lichaam voel ik tegen mijn lichaam aan. Ook nat en koud, maar het voelt zeer aangenaam. Het is goed. Bijna alles wat jij doet, is goed. Ik geef me aan je over en samen duiken we de golven in. Mee met de stroming van het water. Kopje onder en weer naar boven. Verlangend naar lucht. Hier op Scheveningen.



XXX



Eva van het Strand