zondag 30 oktober 2011

Zwart sjaaltje

Zwart sjaaltje




Als ik in je ogen kijk, zie ik het vurig verlangen van mijzelf, weerspiegelt in jouw ogen. Jij wilt het, en ik wil het. En zo zijn we samen terechtgekomen in deze hotelkamer. Raam open, kaarsen aan, muziek op de achtergrond. Maar dat alles boeit me niet echt. Slechts jij krijgt mijn aandacht.


 Eerder die avond hadden we ongeduldig onze jassen en tassen op de grond laten vallen. Daarentegen had ik jou met gespeelde rust op het bed neergezet, en je handen vastgemaakt aan de spijlen van het bed. Met mijn zwarte, dunne sjaaltje, die even daarvoor nog om mijn nek hing. Je had er eerder die avond mee zitten spelen, allebei niet wetende hoe het af zou lopen.


Je kon niets doen met je handen. Teasen dus... Ik deed tergend langzaam mijn kleren uit. Centimeter voor centimeter. Knoopje voor knoopje. De relaxte muziek hielp mij om de indruk te wekken dat ook ik relaxed was. Niets was minder waar. Diep van binnen popelde ik om naar je toe te kruipen. Maar ik deed het niet, nog niet. De muziek liet mijn lichaam in hetzelfde, langzame tempo, mijn bewegingen maken. M'n rokje, blousje en panty, het ging allemaal uit. Ik hield mijn zwarte hakken, mijn zwarte bh en dito stringetje aan. En ging zo voor je staan. En keek je recht in je ogen aan.


En jij? Je kon niets, je handen kon je niet gebruiken. Slechts je ogen kon je inzetten. En zo maakte ik je gek. Ik speelde met mijn borsten, mijn tepels en likte aan mijn vingers. Draaide met mijn heupen en liet je m’n smalle taille en stevige kont zien. Je ogen smeekten me om je handen los te maken. Ik deed het niet. Aanraken kon je me niet.


Hoe het afliep? Sluit je ogen, haal diep adem, visualiseer het en onderga het gevoel. Alles wat er op je afkomt. It's all in our mind, baby...



XXX



Eva van het Strand


p.s. Jouw tijd komt nog, ik beloof het je.

woensdag 26 oktober 2011

Zelfgebakken boterkoek






Mijn spiegelbeeld was duidelijk te zien in de badkamerspiegel en ik bestudeerde haar aandachtig. Ik zag een vrouw van rond de 40 jaar. Ze had een figuur met ronde vormen, lange benen, een rood/roze BH, bijpassende slip, blonde haren en gouden oorbellen in haar oren. Maar dat was niet wat opviel. Haar gezicht trok namelijk de aandacht. Ze had tranen op haar gezicht en tegelijkertijd een zachte glimlach rond haar mond, met de smaak van haar minnaar – zo bleek achteraf – nog op haar lippen. Ze neuriede een liedje, maar welke, dat was slecht te horen.





Die middag kreeg ze geheel onverwachts een kadootje. Of ze een kus wilde ontvangen, was de vraag van d’r geheime lief. Daar hoefde ze niet lang over na te denken. Haar voorbereiding was slechts een boterkoek bakken van pure roomboter. Met een knapperige korst en zacht van binnen...


Zelfgebakken boterkoek: Eva van het Strand



Hun tijd was ruim en riant. Ze reden naar de kust. Picturing; een parkeerplaats, zijn auto, struiken en even verderop een uitkijktoren en een wandelpad. De duinen voor hun neus. De kostbare uren werden goed benut. Hij en zij. In de auto. Lederen bekleding en de boterkoek in folie op de voorstoel. So far, so good. Ze wilden elkaar ontdekken, zonder haast. Kijken hoe hun lichamen op elkaar reageerden, en ze deden het instinctief en puur op gevoel. Hun handen en monden vonden elkaar steeds opnieuw en zodra hij uiteindelijk bij haar naar binnen gleed, stokten hun adem. Ogen veranderden van blik en het tempo sleepte ze mee. Steeds intenser. Hij bluste haar innerlijke hitte op een uitermate weldadige manier, en elke druppel die hij haar gaf, hield ze vast in d’r lichaam. Pas later, tijdens een kus bij de zee, liet ze het gaan. Een mooier kado konden ze elkaar die middag niet geven.





Laat ik je zeggen dat mijn spiegelbeeld en ik enorm genoten hebben. Van jouw stralende lach, aangename woorden, ontroerende tranen, zalige zoenen en jouw handen op ontdekkingstocht. En ‘last but not least’ van jouw lichaam. Die mijn lichaam steeds meer mag ontdekken.


XXX


Eva van het Strand


By the way, het liedje dat mijn spiegelbeeld mee zat te neuriën? Goed geluisterd en ik herkende het opeens. Dat was ‘Sadeness’ van Enigma.
Wil je het luisteren? http://youtu.be/TFLRHPUWBI8