vrijdag 9 september 2011

Het aanrecht


Het aanrecht


De regen kletterde op me neer. Het drupte zo vanuit mijn haren, via m’n gezicht, m'n hals, tussen mijn borsten naar beneden. Daarna zag ik het niet meer, 't ging via de welvingen van mijn lichaam verder omlaag. De regen voelde heerlijk, en ik draaide mijn gezicht naar boven. 'Kom maar, kom maar', fluisterde ik zacht, alsof ik het tegen een geliefde had. De regen gaf een tinteling op mijn huid en ik voelde de druppels op mijn schouders, en wreef ze over mijn bovenarmen, onderarmen, naar mijn vingers. Via mijn vingertoppen drupte de regen weer op de grond.




Eigenlijk baalde ik dat ik thuis aankwam. Urenlang had ik willen struinen door het woeste en ruige weer. Schooierend door de regen, mijmerend over van alles in het leven. Toch draaide ik de sleutel om in het slot en stapte naar binnen. De natte schoenen schopte ik uit, en ik liep de trap op. Door naar de keuken, nam een glas water en dronk het water gulzig naar binnen. Te gulzig, want bij de laatste slok liep het mijn mond weer uit. Het mengde zich met regenwater op mijn huid. Terwijl ik naar buiten stond te kijken, daar bij het aanrecht, voelde ik jou. Je zei niets en ik zag je ook niet, maar ik wist zeker dat je er was. Met een zachte drang duwde je me tegen het aanrecht, maar ik stond nog steeds voor het raam. Je handen maakte mijn doorweekte rokje los. Daarna was mijn blousje aan de beurt. Je had weinig geduld meer en je trok het open. Van achteren, wel te verstaan. Je brute handelingen maakte me aan het twijfelen, iets wat je haarfijn aanvoelde. Je tedere streling van mijn wang, stelde me weer gerust. Kalmer werd ik er niet van, mijn adem stokte bij elke handeling die je deed.




En daar stond ik dan, slechts nog gekleed in een behaatje en ‘n onderbroek. Je liet me voorover buigen, waarbij ik steun had aan het aanrecht. Mijn heupen pakte je vast en ik voelde dat jij in ieder geval klaar was voor de volgende fase. Je vingers deden behendig m’n slipje opzij en gingen op hun doel af. Ging je echt voelen of ik klaar voor je was? OMG, it was written all over me. Met je andere hand was je bij m’n mond, en je speelde met 1 vinger over m’n lippen. Stopte hem even in m’n mond, om daarna plagend de boel te verkennen. Ik kon niet anders, met een zucht hoorde ik mezelf  'kom maar, kom maar'  fluisteren. Geen stem gaf antwoord, slechts de regen maakte geluid. Ook al zei je niets, jouw glimlach was tot in de verre verte te horen.




XXX




Eva van het Strand



Geen opmerkingen:

Een reactie posten