zondag 30 oktober 2011

Zwart sjaaltje

Zwart sjaaltje




Als ik in je ogen kijk, zie ik het vurig verlangen van mijzelf, weerspiegelt in jouw ogen. Jij wilt het, en ik wil het. En zo zijn we samen terechtgekomen in deze hotelkamer. Raam open, kaarsen aan, muziek op de achtergrond. Maar dat alles boeit me niet echt. Slechts jij krijgt mijn aandacht.


 Eerder die avond hadden we ongeduldig onze jassen en tassen op de grond laten vallen. Daarentegen had ik jou met gespeelde rust op het bed neergezet, en je handen vastgemaakt aan de spijlen van het bed. Met mijn zwarte, dunne sjaaltje, die even daarvoor nog om mijn nek hing. Je had er eerder die avond mee zitten spelen, allebei niet wetende hoe het af zou lopen.


Je kon niets doen met je handen. Teasen dus... Ik deed tergend langzaam mijn kleren uit. Centimeter voor centimeter. Knoopje voor knoopje. De relaxte muziek hielp mij om de indruk te wekken dat ook ik relaxed was. Niets was minder waar. Diep van binnen popelde ik om naar je toe te kruipen. Maar ik deed het niet, nog niet. De muziek liet mijn lichaam in hetzelfde, langzame tempo, mijn bewegingen maken. M'n rokje, blousje en panty, het ging allemaal uit. Ik hield mijn zwarte hakken, mijn zwarte bh en dito stringetje aan. En ging zo voor je staan. En keek je recht in je ogen aan.


En jij? Je kon niets, je handen kon je niet gebruiken. Slechts je ogen kon je inzetten. En zo maakte ik je gek. Ik speelde met mijn borsten, mijn tepels en likte aan mijn vingers. Draaide met mijn heupen en liet je m’n smalle taille en stevige kont zien. Je ogen smeekten me om je handen los te maken. Ik deed het niet. Aanraken kon je me niet.


Hoe het afliep? Sluit je ogen, haal diep adem, visualiseer het en onderga het gevoel. Alles wat er op je afkomt. It's all in our mind, baby...



XXX



Eva van het Strand


p.s. Jouw tijd komt nog, ik beloof het je.

woensdag 26 oktober 2011

Zelfgebakken boterkoek






Mijn spiegelbeeld was duidelijk te zien in de badkamerspiegel en ik bestudeerde haar aandachtig. Ik zag een vrouw van rond de 40 jaar. Ze had een figuur met ronde vormen, lange benen, een rood/roze BH, bijpassende slip, blonde haren en gouden oorbellen in haar oren. Maar dat was niet wat opviel. Haar gezicht trok namelijk de aandacht. Ze had tranen op haar gezicht en tegelijkertijd een zachte glimlach rond haar mond, met de smaak van haar minnaar – zo bleek achteraf – nog op haar lippen. Ze neuriede een liedje, maar welke, dat was slecht te horen.





Die middag kreeg ze geheel onverwachts een kadootje. Of ze een kus wilde ontvangen, was de vraag van d’r geheime lief. Daar hoefde ze niet lang over na te denken. Haar voorbereiding was slechts een boterkoek bakken van pure roomboter. Met een knapperige korst en zacht van binnen...


Zelfgebakken boterkoek: Eva van het Strand



Hun tijd was ruim en riant. Ze reden naar de kust. Picturing; een parkeerplaats, zijn auto, struiken en even verderop een uitkijktoren en een wandelpad. De duinen voor hun neus. De kostbare uren werden goed benut. Hij en zij. In de auto. Lederen bekleding en de boterkoek in folie op de voorstoel. So far, so good. Ze wilden elkaar ontdekken, zonder haast. Kijken hoe hun lichamen op elkaar reageerden, en ze deden het instinctief en puur op gevoel. Hun handen en monden vonden elkaar steeds opnieuw en zodra hij uiteindelijk bij haar naar binnen gleed, stokten hun adem. Ogen veranderden van blik en het tempo sleepte ze mee. Steeds intenser. Hij bluste haar innerlijke hitte op een uitermate weldadige manier, en elke druppel die hij haar gaf, hield ze vast in d’r lichaam. Pas later, tijdens een kus bij de zee, liet ze het gaan. Een mooier kado konden ze elkaar die middag niet geven.





Laat ik je zeggen dat mijn spiegelbeeld en ik enorm genoten hebben. Van jouw stralende lach, aangename woorden, ontroerende tranen, zalige zoenen en jouw handen op ontdekkingstocht. En ‘last but not least’ van jouw lichaam. Die mijn lichaam steeds meer mag ontdekken.


XXX


Eva van het Strand


By the way, het liedje dat mijn spiegelbeeld mee zat te neuriën? Goed geluisterd en ik herkende het opeens. Dat was ‘Sadeness’ van Enigma.
Wil je het luisteren? http://youtu.be/TFLRHPUWBI8

vrijdag 9 september 2011

Het aanrecht


Het aanrecht


De regen kletterde op me neer. Het drupte zo vanuit mijn haren, via m’n gezicht, m'n hals, tussen mijn borsten naar beneden. Daarna zag ik het niet meer, 't ging via de welvingen van mijn lichaam verder omlaag. De regen voelde heerlijk, en ik draaide mijn gezicht naar boven. 'Kom maar, kom maar', fluisterde ik zacht, alsof ik het tegen een geliefde had. De regen gaf een tinteling op mijn huid en ik voelde de druppels op mijn schouders, en wreef ze over mijn bovenarmen, onderarmen, naar mijn vingers. Via mijn vingertoppen drupte de regen weer op de grond.




Eigenlijk baalde ik dat ik thuis aankwam. Urenlang had ik willen struinen door het woeste en ruige weer. Schooierend door de regen, mijmerend over van alles in het leven. Toch draaide ik de sleutel om in het slot en stapte naar binnen. De natte schoenen schopte ik uit, en ik liep de trap op. Door naar de keuken, nam een glas water en dronk het water gulzig naar binnen. Te gulzig, want bij de laatste slok liep het mijn mond weer uit. Het mengde zich met regenwater op mijn huid. Terwijl ik naar buiten stond te kijken, daar bij het aanrecht, voelde ik jou. Je zei niets en ik zag je ook niet, maar ik wist zeker dat je er was. Met een zachte drang duwde je me tegen het aanrecht, maar ik stond nog steeds voor het raam. Je handen maakte mijn doorweekte rokje los. Daarna was mijn blousje aan de beurt. Je had weinig geduld meer en je trok het open. Van achteren, wel te verstaan. Je brute handelingen maakte me aan het twijfelen, iets wat je haarfijn aanvoelde. Je tedere streling van mijn wang, stelde me weer gerust. Kalmer werd ik er niet van, mijn adem stokte bij elke handeling die je deed.




En daar stond ik dan, slechts nog gekleed in een behaatje en ‘n onderbroek. Je liet me voorover buigen, waarbij ik steun had aan het aanrecht. Mijn heupen pakte je vast en ik voelde dat jij in ieder geval klaar was voor de volgende fase. Je vingers deden behendig m’n slipje opzij en gingen op hun doel af. Ging je echt voelen of ik klaar voor je was? OMG, it was written all over me. Met je andere hand was je bij m’n mond, en je speelde met 1 vinger over m’n lippen. Stopte hem even in m’n mond, om daarna plagend de boel te verkennen. Ik kon niet anders, met een zucht hoorde ik mezelf  'kom maar, kom maar'  fluisteren. Geen stem gaf antwoord, slechts de regen maakte geluid. Ook al zei je niets, jouw glimlach was tot in de verre verte te horen.




XXX




Eva van het Strand