Avondgedachte (IN CONCEPT)

M'n lief, hou me vast voor ik val
van de afgrond van de onzekerheid
of het uiteindelijk goed komt
of het uiteindelijk in balans komt



Ik vertrouw op de signalen
die ik van jou ontvang
over het gevoel in mijn buik
over de hitte in mijn lijf



Tot die tijd zal ik wachten
ik ken en heb geen spijt
kijkend naar de maan boven mijn hoofd
realiserend dat jij hem ook ziet



En als je vannacht je ogen sluit
met je hoofd leeg en je hartje vol
weet dat je niet alleen staat
weet dat ik langs jouw zijlijn sta



Liefs en slaap lekker,



XXX je Eva

Een prettige afwijking (IN CONCEPT)

Ik weet het, het spreekt elkaar bijna tegen; een prettige afwijking hebben. Toch kan ik het niet anders omschrijven. Het is een prettige afwijking die ik heb. Het graag willen afwijken van de grote massa. En mijn gevoel volgen. Niet altijd, maar als het moment daarvoor geschikt is.



Neem vandaag. Een zonovergoten dag. Een mediterraans klimaat, strakblauwe lucht, droge lucht. Zo'n dag die nooit voorbij zou mogen gaan. Een dag om naakt te zwemmen in de zee. We gingen naar Wassenaar en na een uurtje besloot ik het te doen. Huiverend ving mijn lichaam de klappen op  het moment dat mijn tenen het water beroerden. De zee was nog ongelofelijk koud. Toch zette ik door en na een paar minuten dook in de golven in en mijn benen kregen bijna ogenblikkelijk kramp.

Lucht om adem te halen

Jij geeft me lucht
lucht om adem te halen
om te lachen
te zoenen
twinkelen
stralen
praten
relativeren


Je legt me neer op het bed en kijkt me aan
perst het lucht uit mijn longen als je op me ligt
duwt jezelf naar binnen bij me
strekt mijn armen boven mijn hoofd uit


Je laat me zuchten om meer
laat me zweten van inspanning
me kreunen van genot
verlangen naar nog een keer


Als ik ademloos van je afrol
nadat we over het randje van de afgrond zijn gegaan
en weer teruggekomen zijn
besef ik dat ik bof


Jij geeft me lucht om adem te halen
om me te laten doen waar ik het beste in ben
zonder eigenbelang
zonder ego



Mag ik zeggen dat ik van je hou?
interesseert me niets wat de buitenwereld ervan vindt
het gaat erom hoe puur je bent, dicht bij je eigen IK
zolang je de ander niet pijnigt



XXX


Eva van het Strand

Een jaar zonder Eva - DEEL 2 (Slot)

Jouw stem klinkt schor als je zegt: 'Eva, je bent ook niets veranderd. Je maakt me binnen een half uur alweer blij. Zo positief en vol vertrouwen. Hoe doe je dat toch?' Ik schud mijn hoofd, ben het me niet bewust. Het feit dat het jou opvalt, zegt meer over jou. Mijn antwoord op jouw vraag is dat je me verwart. Op dat moment komen er tranen in je ogen en breek je.

(Uit: 'Een jaar zonder Eva - DEEL 1') 


Ik pak je handen en knijp erin. De gewenste reactie komt, want je kijkt meteen naar m'n ogen. Wat zal ik doen? Ik kan alle kanten met je op en dat maakt me zenuwachtig. Jij ziet het en drukt snel je lippen op de mijne. Lekker. Ontzettend lekker, maar ik probeer het niet te laten merken. Wil jou en mij graag beschermen, want het is o zo makkelijk om ons te laten gaan. En ik geef veel om je. Toch open ik mijn lippen en laat jouw tong mijn mond binnengaan. Op onderzoek uit. Mijn adem stokt, mijn hart bonst en mijn handen trillen.


We drinken koffie en wijn door elkaar. We lachen en huilen. We praten en luisteren. We kijken en observeren. We zoenen en strelen. We zien in elkaars ogen dat we meer willen. Maar we doen het niet.


Ik ben de eerste die de stilte verbreekt en zeg dat het tijd is om te gaan. We verlaten de strandtent en lopen weer richting zee. Het geluid van de branding maakt me rustig. Nog 1 keer staan we hand in hand. Nog 1 keer jouw hand op mijn rug. Nog 1 keer mijn hand door jouw krullerige haar. Nog 1 keer...


En dan laten we elkaar los. Liefde is loslaten. Ik fluister in je oor: 'Verlies je twinkel niet, verlies je wilde krullen niet, Verlies onze memory niet, alsjeblieft'. En jij? Jouw glimlach geeft mij alle antwoorden die ik horen wil.


XXX


Eva

Een jaar zonder Eva - DEEL 1

Vandaag heb ik geen afspraken. En het strand en de branding trekken me richting Scheveningen. Het gevoel is niet tegen te houden en ik besluit er zomaar gehoor aan te geven. Voorbij de pier loop ik een uurtje later het strand op. Trek mijn gympen uit en laat het schuimende water met m'n voeten spelen. Het tintelende gevoel bevalt me. Ik loop door, geen haast, geen plannen. De meeuwen laten luidkeels van zich horen. De sterk aanwezige wind is zwoel en de atmosfeer drukkend en vochtig. Lekker.



Ik loop je tegen het lijf. Out of the blue. Het rare is dat ik je nog niet eens opmerk. Je baseballpetje had ik eigenlijk moeten herkennen uit duizenden. Maar dat doe ik niet. We lopen pal langs elkaar en jij ziet me. Roept mijn naam. Ik draai me om en daar kijk ik opeens weer jouw ogen in. Je bent ouder geworden. Big time. Maar erger, je blik is mat en zelfs somber. De twinkel in je ogen is weg. Wat is er met je aan de hand? Wat is er gebeurd, het afgelopen jaar?




Je geeft me drie zoenen op mijn wangen, stamelt dat ik niets veranderd ben en we lopen - vreemd genoeg - samen verder over het strand. Na een minuut of tien pak je mijn hand. Dat verwart me eigenlijk. Ik zeg echter niets. We komen langs een strandtent en besluiten om samen wat te eten en te drinken. Als vanouds ga je naast me zitten in plaats van tegenover me, dicht tegen me aan en ik ruik je bekende aftershave plus de geur van je pepermuntkauwgom. t Is lastig, maar ik probeer voorzichtig te blijven, niets in m'n hoofd te halen, en nuchter te reageren.



Je bent hongerig, letterlijk en figuurlijk. Dat is snel duidelijk. We bestellen koffie, wijn, water, bitterballen, tapenade en wat brood. En ik? Ik wil je voeden. Met mijn woorden, wel te verstaan. Meer kan ik je niet bieden op dit moment. Mijn notitieboekje haal ik uit mijn tas, en lees een zelfgeschreven, piepklein verhaaltje voor;

Het licht stroomt naar binnen
de warmte is voelbaar
het prikkelt en stimuleert
en m'n lichaam tintelt
Kijk vol vertrouwen naar vandaag
kijk voor vertrouwen naar jezelf
Strek je uit en maak je klaar
klaar voor de rest van je leven 

Na die laatste woorden kijk ik je weer aan. Jouw ogen zijn dicht en worden langzaam door je geopend als je merkt dat het verhaaltje afgelopen is. Jouw stem klinkt schor als je zegt: 'Eva, je bent ook niets veranderd. Je maakt me binnen een half uur alweer blij. Zo positief en vol vertrouwen. Hoe doe je dat toch?' Ik schud mijn hoofd, ben het me niet bewust. Het feit dat het jou opvalt, zegt meer over jou. Mijn antwoord op jouw vraag is dat je me verwart. Op dat moment komen er tranen in je ogen en breek je.


To be continued...



XXX


Eva van het Strand

Scheveningen, 18 mei 2012, Eva van het Strand

Zandkorrels en vers gemaaid gras

Zandkorrels liggen normaliter op het strand. Nu niet. Ze zijn meegenomen door jou. Vanuit de duinen, waar je had afgesproken met je vriendinnetje. Ze liggen nu op onze bank, op de houten vloer en inmiddels in mijn haren. Vermengd met vers gemaaid gras.



Vanmiddag was jullie maandelijkse ontmoeting, en ik heb je uitgezwaaid. Nadat ik je shirt had gestreken, we samen nog een kop koffie hadden gedronken en ik je veel plezier had gewenst.
Je had er zin in om je 'dame' te zien. En dat snap ik. Hoe goed we het samen ook hebben, er is ruimte in jouw hart. Ruimte voor nog iemand anders. Je hebt andere gesprekken met haar, ze is niet met mij te vergelijken en ze biedt jou wat anders dan ik. Jouw vriendin is geen bedreiging voor ons en dat is mooi. Je komt namelijk vrolijk, goedgeluimd en vol energie terug. En daar pluk ik de vruchten weer van.



Kijk naar vanavond. Rond de klok van elf uur was daar het bekende geluid van je auto. Ik schonk wijn voor je in en zelf nam ik wat rum. Neuriend liep je de trap op, kwam de huiskamer in en liep op me af. Gaf me een lekkere zoen, pakte me even stevig beet en trok de koelkast open om die blokjes kaas te pakken die je vanmiddag alvast gesneden had. Wat mosterd in een bakje en je nam me mee naar de bank. 'Je krijgt de lieve groeten van haar', zei je glimlachend. Dat zeg je eigenlijk iedere keer als je terugkomt. 



Even later lagen we op de bank tegen elkaar aan en je hand gleed als vanzelf m'n blousje in. De knoopjes stonden onder spanning en al snel had je ze grinnikend losgemaakt. Al snel was m'n BH los en uit en had ik uitsluitend mijn haren als sieraad langs mijn nek gedrapeerd hangen. Je draaide een lok om je vingers en zag uiteindelijk die grassprietjes verstopt in mijn haren zitten. Je vroeg me hoe dat kwam. 'Waar komen ze vandaan, Eva?'





Deze middag? Lag ik in het gras. Het vers gemaaide gras. Genietend van de geur, van het gekietel van de grassprietjes en het zoemende geluid van de eerste insekten om me heen. Met m'n naakte lichaam in het gras. Liet me opwarmen door de lentezon. Ik haalde diep adem, vulde mijn longen met lucht en voelde het kloppen van mijn hart. Dat grote hart van me, dat ook plek heeft voor iemand anders naast jou. De wind speelde tikkertje over mijn naakte lijf en ik streek over mijn eigen hart en voelde mijn borsten reageren op mijn eigen strelingen. Met wie zou ik mijn hart willen delen? Behalve met jou. Dat is een vraag voor de toekomst.




Nu lig ik met jou op onze eigen bank. En vermengen jouw zandkorrels zich met mijn grassprietjes. Alletwee puur natuur. Net zoals wij. Niet altijd zijn zandkorrels en grassprietjes bij elkaar. Niet altijd zijn wij bij elkaar. Maar onze formule is gaaf. Onze formule is open minded,  we zijn eerlijk tegen onszelf en elkaar en niet bang om onze fantasieen uit te spreken. Ik zeg DOEN.



XXX 



Eva van het Strand






Work in progress

XXX Eva

Twee vrouwen

Ik hou van je. En dat vertel ik je vaak en het kost me geen enkele moeite. Is dat vreemd? Alleen maar omdat ik een vrouw ben en jij ook? Is het apart, om van een vriendin te houden? Luister en oordeel zelf.





Zo lang ken ik je nog niet. Pas een half jaar of zo. De laatste donderdag voor Kerstmis 2011 heb ik je voor het eerst in real life ontmoet en het eerst wat ik riep was: 'je stem is heel anders dan ik dacht...!' Je grinnikte met je levenslustige ogen en dat was dat. We begonnen te praten, dronken bier en wijn, hebben gegierd van het lachen en jij troostte me aangezien ik enorm verdrietig was. Uitzonderlijk, want ik laat niet zo snel m'n schild zakken. Mijn schild dat alles goed gaat met Eva.




Onze vriendschap zit eigenlijk nog steeds zo in elkaar. We grinniken, praten en proosten op het leven en de liefde. En ja, we troosten elkaar ook regelmatig. Praten op de gekste momenten over de meest bijzondere of juist alledaagse dingen. Over dingen die pas 'waar' worden op het moment als ik ze aan jou vertel. Soms fungeer je als een spiegel voor me. Soms als een klaagbord. Soms als boksbal. Soms als experiment.





k Heb totaal geen moeite om me bloot te geven bij je. Doe ik zonder gene. Trek alles uit en laat het van mijn lichaam af glijden. Elk foutje van 'Moeder Natuur' mag je zien. Pel alles af tot we bij de harde kern zijn. Tot ik naakt ben. Tot het pijnlijk duidelijk is waar de crux zit. De schrijnende pijn verzachten we dan op onze eigen manier. Onze troostende woorden voelt als een tedere streling over mijn vermoeide hoofd. Onze relativerende grappen voelt als een massage van de schouders. Ons gegil en gejoel voelt als kietelen onder m'n voeten. Ons gebrul en gegrom ontlaadt de laatste stress uit mijn lichaam. Alles bij elkaar opgetelt voelt als een warm bad. Relaxed, ontspannend en aangenaam. Zo eentje met schuim, een lekkere geur en kaarsen om me heen. Een luxe die ik mezelf gun.






Ik doe niemand tekort met onze vriendschap. Sterker nog, al mijn mannen zijn dolblij met je. Je bent geen bedreiging voor hen, want ik ben veel te gek van het mannelijk geslacht. En toch heb ik je lief. Zo godschuwelijk lief. Weet dat ik je onvoorwaardelijk steun. Whatever you do. Hoe maf, schrijnend, moeilijk of juist mooi het ook is. Je zit namelijk in mijn innercircle. Dus als jij die streling, massage, dat gekietel of het warme bad nodig hebt? Ga op je balkon staan, vul je longen met lucht en roep eenvoudigweg mijn naam. En ik vang dat signaal op. For sure. Want zonder onszelf op de borst te kloppen;
it takes one to know one... #superpowervrouwen.



XXX



Eva van het Strand






(Kunstenaar Wim Zurne)