zaterdag 5 juli 2014

De vlinder en haar hartzeer



'Sometimes you just gotta accept that some people can only be in your heart, not in your life.. Thanks for the memories.. #imagine'



Deze quote stond openbaar als biografie op jouw Social Media-account. Zoals zo vaak sloot jij jouw tweets af met jullie sleutelwoord 'imagine'. Jullie sleutelwoord, ja. Dat van jou en dat van jouw soulmate, lieveke, vlinder, jouw 'extra' meisje. Waarmee contact niet langer mogelijk was. Al negen maanden niet.


Eergisteren kwam het vreselijke nieuws aan de oppervlakte. Sinds vrijdagmorgen adem jij namelijk niet meer. Jouw laatste zucht ben je kwijt. Je overleed in je eigen badkamer aan een hartaanval. Pijn in je hart. Lichamelijk, geestelijk of beide. Het werd je sterke en jonge lichaam in ieder geval te veel. Jouw hart klopt niet meer. 


Het 'lichtje in jouw leven' -zoals je haar vaak noemde- had vorige week pijn in haar hart. Letterlijk. Een drukkend gevoel wat ze niet goed kon plaatsen. Was dit de laatste poging van een stille kracht om jullie samen te laten connecten? Niemand weet het antwoord. 



Wat ik wel weet is dat jouw vlindertje nu doelloos rondvliegt en jou zoekt; verlamd van verdriet. Ze huilt haar stille tranen en roept jouw naam. Zonder geluid en zonder woorden. 



De vlinder en haar hartzeer: Eva van het Strand





Lieve T, je had twee vrouwen die van je hielden, maar slechts één hart te geven. Een strijd tussen je verstand en gevoel was het gevolg. En dat was niet makkelijk te verteren voor je hart. Hartzeer. 
Je laat het schrijnende verdriet hier op aarde. Bij jouw mensen inclusief je kwetsbare en verdrietige vlinder. Waar ik niets voor kan doen, behalve haar troost bieden en haar verdriet erkennen. Te vroeg, te pijnlijk, te moeilijk. 


Ik eindig met jouw laatste quote (juni 2014):



'Yesterday is history, today is a gift, tomorrow is a mystery'. 


Rest in peace, dear T...





XXX Eva van het Strand 



maandag 30 juni 2014

De smaak van aardbeien




Ik houd van kadootjes. Om te ontvangen en om te geven. Dat laatste eigenlijk nog het meest. Ik houd van kadootjes die niet te koop zijn in de winkel. Kadootjes zonder materiële waarde. Want spullen zeggen me niets, maar een big smile  op jouw gezicht des te meer. 




We kennen elkaar al lang, en toch verveel je me nooit. Jouw uitspraken, eigenaardigheden, joie de vivre, zenuwtrekjes, stopwoordjes en jouw peinzende blik. Jouw stiltes en de watervallen van woorden; ik ken ze allemaal. 




En zo geef ik mijzelf zo vaak vol overgave aan jou kado. Want doordeweeks duurt eigenlijk te lang. En onze weekenden duren te kort. Ik stretch, rek en strek mijn lichaam en geest om alle behoeften van jou en mij te vervullen. Geestelijk en lichamelijk. Ik ga door tot het moment dat jouw mond droog wordt en jouw ogen gaan draaien. Tot ik het gevoel krijg van de wereld af te donderen. Tot je mijn naam schor uitspreekt en je ogen gitzwart kleuren. Mijn mond spreekt jouw naam geluidloos uit. Je huid glanst bijna net zo als de mijne. Van het zweet van ons samenzijn. Tot en met het laatste moment. Tot en met de laatste drup. 





De smaak van aardbeien: Eva van het Strand 




De smaak van de aardbeien pasten perfect bij onze stemming. Na dat ene bijzondere moment. Ik heb met iedere hap mijn zintuigen rijkelijk bevredigd. De volle smaken en geuren tot me genomen. 
En al is het nu 'n magere maandagavond; ook het rijke weekend zal wederom gaan komen. Reikhalzend kijk ik naar haar uit. Mijn honger en dorst zal ik onderdrukken tot die tijd. 



XXX Eva van het Strand


dinsdag 10 juni 2014

23 Uur


Het is geen geheim; op het strand laad ik op. Ook vandaag. Vanavond beter gezegd. Impulsief een kamer geboekt in een hotel. De een na duurste. In mijn eentje. Genieten. Nu. Fietsend over de boulevard van de voor mij o zo bekende badplaats. 


Ik had er zin in. En wie doe ik tekort? Of doe jij tekort? Om iets voor jezelf te doen? Een happy Eva is waar een ieder blij mee is.


Dus heffen we het wijnglas. Jij daar en ik hier. Wie je ook bent. Happy beachlife-muziek klinkt uit de boxen. Een wijnglas, gevuld met rosé. Rondlopend op mijn blote voeten. Dadelijk blootvoets terug naar mijn hotelkamer.  Om daar mijn lijf nog even tot een extra impuls te brengen. Dan weet je dat. Rond de klok van 23 uur. 

Doe je mee?


Kus, Eva 


Het strandleven: Eva van het Strand

maandag 2 juni 2014

Wat doe ik?




Wat doe ik? Eva van het Strand




Zoeken
Kietelen
Ontdekken
Snuffelen
Voelen 
Kijken
Kussen
Filosoferen
Dromen
Plagen
Aankijken
Twinkelen
Luisteren
Snoepen
Drinken
Vleien
Vastklampen
Draaien
Klemmen
Dwingen
Praten
Zuigen
Krabben
Proeven
Smachten
Verlangen
Zwijgen
Fluisteren
Zuchten
Grommen
Leven
Vallen
Duiken 
Ontvangen
Vluchten
Geven
Vergeven
Liefhebben
Zweten
Samensmelten
Jou beminnen



Dit alles is wat ik doe. Dag en nacht. Take it or leave it.



XXX 

Eva van het Strand 

zaterdag 31 mei 2014

Tien jaar ouder


Ik denk dat ik de zwaarste week uit mijn leven achter de rug heb. Dat denk ik echt. Nooit gedacht dat deze situatie zich voor zou doen. Nooit. Ik ben minstens tien jaar ouder geworden in één week.


Van de hemel in de hel. En dat binnen 24 uur. En geen weg meer terug kunnen ontdekken. Geen licht te zien. Geen helpende hand. Ik sta er alleen voor. 


En dat maakt me eenzaam en klein. En in een zwak moment, verlang ik naar jou. Terwijl ik weet dat je niets meer voor me betekenen kunt. 


XXX


Eva van het Strand



zaterdag 24 mei 2014

Adembenemend


De wolken schuiven voor de maan en plots is het weer donker. Donker in de tuin. Mijn blote voeten in het gras, mijn haren los. Voor de rest geen ballast aan mijn lijf. Geen kleding. Ik heb alles achtergelaten. Daar, in het huis.



Ademloos. De duisternis van de nacht aanschouwen. Luisteren naar het tjirpen van de vogels. En naar de geluiden van de krekels. Gelukkig overstemmen ze de gedachten in mijn hoofd. Mijn gedachten over jou. Mijn lichaam gloeit nog steeds, ondanks het briesje, maar de koele wind zal haar later doen rillen. Mijn huid, dat zo hartstochtelijk beroerd werd door jou. Zo even nog. Vlak voordat je wegging.



Jij en ik. Het ging snel. De afgelopen maanden, en dus ook tijdens onze eerste ontmoeting. Vanavond. Of liever vannacht. Mijn voordeur gooide ik met een zwiep open. En ook mijn hart. 'Kom er maar in', hoorde ik mezelf met een schorre stem zeggen. En dat was op meerdere manieren bedoeld. Als antwoord pakte je mijn haren vast, hield m'n hoofd omhoog en bekeek m'n gezicht aandachtig. Het oogcontact voerde de spanning op. In een rap tempo. Adembenemend.


Onze parendans volgde. Voorzichtig, later ontdekkend en plagend. Uitbundig en vol overgave volgden. Om af te sluiten in een zinderende finale. Knetterend en zinderend. Spetterend. 


XXX Eva van het Strand 

vrijdag 16 mei 2014

Een klein zinnetje



' Hoe gaat het met je, Eef?'



Wat als het niet goed met me gaat, kan ik 't dan zeggen? 
Wat als ik me niet prettig voel, zou je 't dan merken? Aan mijn woordkeuze, mijn manier van schrijven? Mijn stilte tussen de punten?



Ik vraag het me af, in hoeverre ons 'onzichtbare lijntje' nog bestaat. Want een jaar later zijn er een hoop dingen gebeurd waar we niets vanaf weten. Van de ander. Ik zou het je best willen vertellen, maar wat heeft het voor zin? Na een uurtje van herkenning en opluchting, volgt wederom het verdriet. Het verdriet van het afstand nemen. En dat verdriet wil ik niet nogmaals meemaken.



Het gaat dus goed. Punt. 



XXX


Eva van het Strand